De foto's van Flores 2014 staan klaar, kijken maar!

 

 

 

 

Alweer twee weken thuis.

Was redelijk wat werk maar de meeste (!) foto's staan op picasa

 

 

Alleen nog niet die van Bali, maar die komen binnen nu en een paar dagen hoor.

Vanessa moet nog maar even wachten.

Bekijk ze en geniet ervan, wij hebben in ieder geval genoten.

Op naar het volgende avontuur zullen we maar zeggen.

 

Bali en Vanessa!!!

21-10-2014
Nou daar van we dan weer. Vanuit Flores richting Bali. Een gemakkelijke vlucht van zo'n ander half uur. Met een beetje overgewicht en een paar roepies minder. Maar goed. Het toestel is op tijd en we landen op ook de geplande tijd op Bali.
Taxi staat klaar en op naar het Novotel Nusa Dua.
Onderweg Nusa Dua's omgeving binnen rijdend zijn er controle posten waar we gecontroléerd worden op bommen e.d. Zelfs bij binnenkomst in het hotel. Nee, de bom aanslagen van een aantal jaar geleden zijn ze hier nog niet vergeten. Geeft niet, extra controle is nooit weg.

Mooi hotel en een super kamer. Mooi groot bed en een nog grotere badkamer. Fantastisch!!!

En dan maar wachten, kleine lunch en op naar de receptie om te wachten op het toestel uit Australië. Ja hoor, daar is ze dan eindelijk. Na al die jaren zien we Vanessa weer eens. Geen steek veranderd. Alleen ouder geworden maar verder dezelfde muts als toen.

Nou dat gaan 5 leuke dagen worden hoor.

Deze middag zitten we alleen maar aan het zwembad  en babbelen wat af. Over thuis, de vakantie van haar vader en moeder naar Nederland. En ga maar door. Einde van de middag een wandeling aan het strand en we blijven eten in het strandpaviljoen van het hotel.


Het ontbijt de volgende ochtend was geweldig. Allerlei soorten brood, ei, yoghurt ( eindelijk) met vers fruit, en natuurlijk Indonesische, Thaise en Chinese gerechten als ontbijt. Niet dat ons dat trekt, maar andere gasten wel. Allerlei nationaliteiten zijn hier vertegenwoordigt. Ook véél Europeanen maar ook Aziaten. Een Cimbala koffiemachine waar je iedere keer je cappuccino kan tappen. Super.....

Deze dag gaan we shoppen. Vlakbij zit een redelijk nieuw winkelcomplex.
Achteraf zijn het veel souvenir winkels en een groot aantal kledingzaken ( ook Europese ) en restaurants.We vermaken ons wel. Struinen winkels af  en lopen later weer naar ons hotel. Onderweg wordt er natuurlijk 60 keer gevraagd of een taxi nodig hebben, helaas voor hun wij lopen dat stukkie wel. We hadden ook de gratis shuttle bus van het hotel kunnen gebruiken, maar daar moesten we een uurtje op wachten. Net gemist.

We kijken op de terug weg ook nog even bij de over buurman. Erg luxe hotel met vier restaurants en besluiten die avond terug te gaan om hier het Japanse restaurant aan te doen.
All you can eat.  De ene wil tepenjaki en de ander sushi. We mixen wel. Erg lekker gegeten met super service.

Weer een dag voorbij. Het gaat hard.

23-10-2014
Vandaag gaan we fietsen. Worden om acht uur opgehaald, rijden richting Ubud in het midden van Bali. Onderweg stoppen we eerst even langs een koffie en thee "farm". Krijgen acht verschillende koffies en vier verschillende thee te proeven. Uitleg over het maken van koffie en ook de uitleg over de "luwak koffie". De koffie waarbij de boon gegeten wordt door de "Civet kat". De boon uitpoept, waarna deze gepeld wordt en daarna heerlijke speciale en dure koffie van gemaakt wordt. Al eens gedronken ? Ja, en niet heel veel verschil geproefd en zeker niet die prijs waard.
Verderop krijgen we een ontbijt aangeboden en genieten van het uitzicht op een vulkaan die nog niet zo lang geleden tot uitbarsting is geweest. Een jaar of drie! Kleine uitbarsting , maar toch. Alles is nog zwart beneden.
Na het ontbijt gaan we op de fiets naar beneden. Hard! Passeren wat tempels, gaan bij een familie binnen in hun compount kijken. Krijgen uitleg over de bouwwijzen en hoe het familiair in elkaar zit. Jongens gaan bij hun ouders op het terrein wonen in een eigen "huisje". De meiden trouwen en gaan bij hun schoonouders op het terrein wonen. Is er geen ruimte meer om te bouwen, bouw je toch gewoon de lucht in. Hup nog een etage erop. De jongens blijven thuis!

De jongere generatie krijgt Engels op school. Veel oudere spreken alleen Indonesisch. Gelukkig hebben we onze gids die het een en ander uit kan leggen. Verder gaat de tocht naar beneden, een paar keer bergopwaarts. En weer naar beneden. Aan het einde wacht ons een lekkere lunch. We mogen niet klagen.
Onderweg krijgen we nog een atelier te zien waar men houtsnijwerk maakt. En natuurlijk de vraag iets te kopen. Helaas, we hebben al twee Komodo varanen gesneden uit hout, dus niets nodig.

De fietstocht langs de rijstvelden en dorpen is een echte aanrader. Leuk om zo langs de mensen te rijden die je lachend aankijken en uitwuiven.

S'avonds diner in ons eigen hotel restaurant . Lekker makkelijk. Nog een cappuccino in het café verderop in het hotel en de dag is alweer voorbij. Het gaat allemaal veel te snel. Lekker slapen doen we wel, na die fietsdag.

24-10-2014
Laatste volle dag alweer. Vandaag gaat de Tour naar Kuta beach. Aan de andere kant van de luchthaven. Vanessa heeft hier al vaker in een hotel gezeten en vindt dat we deze kant van Bali ook moeten zien. Nou, wederom veel souvenir shops, luxe kleding winkels en restaurants. Groot shopping center. En marktjes met, ja hoor, nog meer van die souvenir rommel. Veel t'shirts met het plaatselijke biermerk erop gedrukt. Al die shirtjes die we ook in ons hotel zien en steeds om lachen. Het principe one- size-fits-all en thuis niet meer aan durven trekken.
Tja, lol hebben we wel.

Na een duik in het zwembad besluiten we te gaan eten in de bar van ons hotel. Simpele maar nette kaart, met van alles en nog wat. We bestellen alle drie wat en hopen maar dat het goed komt. Twee keer komt die gozer terug om het te verifiëren. Soep, salade en pasta, in die volgorde......
Nee hoor, wij krijgen alles in een keer opgediend. Geweldig. Snapte het dus nog niet.
Tja, wil je de uitstraling van een vijf sterren hotel? De kamers zijn het, de entree is het, de staf in de receptie is het. De faciliteiten zeggen het, maar de staf in de restaurants vertikken het. Althans, de meeste. Blijkbaar gaat het na de bommen van een aantal jaren geleden alweer een stuk beter hier en hoeft men niet hard te werken of efficiënt te zijn om de gasten het naar de zin te maken. Blijkbaar komt het allemaal wel weer vanzelf goed en hoef je daar niet veel voor te doen. Dat was op Flores wel anders. Daar vloog men ( zeker in Labuan Bajo) voor je, om het je naar het zin te maken. Maar goed. Morgen met uitchecken maar eens een balletje opgooien over de service in zijn algemeen en dan met name de staf in de restaurants en hun Engels.

Tja, en dan zitten de drie weken er al weer op. Morgen vliegen we terug via Kuala Lumpur en dan op naar Amsterdam. Moeten we helaas alweer afscheid nemen van Vanessa en maar afwachten wanneer we elkaar weer eens zien.
Super weken en ontzettend veel gezien, ontmoet en gedaan. Wat een land, wat een lieve mensen. Mooie natuur, ook al is het droogte seizoen nog aanwezig. Mooi duiken gemaakt rond Komodo. Gave Komodovaranen mogen zien en heel veel lieve weeskinderen horen zingen.
Drie onvergetelijke weken Indonesië. Totaal andere vakantie dan anders, maar zeker de moeite waard geweest en we zouden het zo weer doen.
Vanuit de 35 graden op naar Nederland. Nou dat wordt wat............mogen we nog even blijven?

Komodo live-à-board !!!!

17-10-2014

Op naar Komodo.

Vroeg uit de veren om richting het centrum te gaan. Naar het kantoor van Divine Diving.
Spullen in tassen stoppen die mee gaan op de boot. Kleine briefing, ontmoeting met de andere gasten die mee gaan. Eddy en Kara vanuit China , Paul uit Adelaide Australië, en Kees en Ron uit Schiedam Nederland.

Onze gidsen Juven en Ronny en de rest van de crew. Een voor de compressor om flessen te vullen, twee koks, schipper en een manusje van alles Hans genaamd.
De boot de Wetta Molas ligt in de haven te wachten. De naam grote zuster dank de boot aan het feit dat het de tweede boot van de firma is. De eerste boot kreeg een mannelijke naam, deze dus de vertaling van grote zuster.
Spullen inladen en op weg naar de eerste duikstek. Nou wij zijn benieuwd.

De eerste duiken zijn rond het zuiden van het eiland Rinca, ja daar waar we de varanen ook gezien hebben. Yellow wall. Dankt zijn naam aan de muur waar we langs duiken. Deze is bezaait met gele zeekomkommertjes. Familie van de grote zeekomkommer , maar deze kleine variant is geel of wit. Het zijn er allemachtig veel.
De rest mag er ook zijn hoor. Veel koralen soorten hard en zacht. Mega veel kleuren komen ons tegemoet.

De eerste duik zit erop en na een korte oppervlakte interval maken we ons op voor een nachtduik. Ja het is hier al vroeg donker. Rond zes uur gaat de zo'n onder en moet het licht aan.
Torpedo is de naam van de stek, welke haar naam dankt aan de kleine torpedo roggen die er op de grond liggen. Zo groot als een cd'tje met een staartje eraan. Super leuke dingen, ook al moet je afstand bewaren . Ja ze kunnen ook steken.
Heel veel mooie koralen die nu in het donker allemaal open staan, en dus in bloei. Oranje , gele, groene, je kan het zo gek niet bedenken het is er.

Die avond blijft onze boot daar in de baai liggen. Slapen onder de heldere sterrenhemel.
Onze kajuit is niet heel erg luxe, maar heeft wel een groot bed, en twee patrijspoorten die open kunnen gedurende de nacht. Samen met de ventilator aan moet dat wel lukken.
Maar eerst een lekker diner. Tja, lekker. Dat wel maar we zien achteraf weinig variatie in het lunch en diner patroon. Rijst met groenten, vis op een of andere manier iets met kip. Ook deze wordt de komende dagen op verschillende manieren opgediend. Wel iedere keer uit de frituur, alles wordt hier "  deep fried " opgediend.
Een biertje erbij en gezellig geouweneel met de andere gasten.

De eerste nacht slapen ging redelijk. Je hoort toch de generator die de hele nacht aan blijft om de boot van stroom te voorzien. En het deinen van het schip is ook wel iets waar we effe aan moeten wennen.

Het ontbijt de volgende ochtend maakt een hoop goed. Heerlijk brood, gebakken ei, droge pannenkoekjes en jam en chocopasta.

18-10-2014
Deze dag maken we maar liefst 4 duiken. Twee in de ochtend en een in de middag en natuurlijk weer een nacht duik.
Stuk voor stuk mooie duiken. Veel koralen wederom. Ook veel rif vissen, klein en groot in allerlei kleuren. Een gemiddeld aquarium is er niets bij. We kijken onze ogen uit en maken veel foto's. Ook Kees en Ron maken foto's en videootjes.
Dit allemaal in die zelfde baai in het zuiden van Rinca. We zien zelfs vanaf de boot de varanen op het strand liggen. Het barst hier ook van de zeearenden. De hele dag cirkelen die beesten boven de boot en het water, om weer neer te strijken in een van de kale bomen langs het strand. Kaal, ja!!! Het is nu bijna regen seizoen hier. In november/ december regent het hier veel en wordt alles wat nu grauw en grijs is weer mooi groen. We zien wel groen, maar dat zijn meer de mangroven die nu wel in het water staan en dus voldoende voeding en water hebben. Verder is het allemaal een dorre boel.

Deze nacht slapen we ook nog in deze baai. Ramen en deuren open. Het briesje is lekker en we slapen dan ook al beter dan de nacht ervoor.
De volgende ochtend begint de trip over open zee. Richting het zuiden van Komodo. Het is wat ruiger en wanneer de boot stil komt te liggen in het midden op open zee door een mankement met de brandstof toevoer en de geur van diesel die in het ruim heen en weer schut, wordt het mij allemaal effe te veel en ga goed over mijn nek. Tja, niet echt een geboren zeeman hè? Bren daarentegen heeft alleen last van die diesel lucht, en ja ook zij vindt het niet zo' n geweldig idee dat we daar zo stuurloos ronddobberen. Maar goed, alles hersteld en verder gaat de rit. Na twee uur varen komen we op de plaats van bestemming. Ontbijten zit er voor mij niet in, Bren neemt een sneetje met jam.  We stappen gauw in de Speedboot die ons naar de volgende duikstek voert.
Manta allee is de stek waar we vandaag twee duiken gaan maken. Dit is waar we voor gekomen zijn. Het duiken met de Manta's.
Na een paar minuten onder te zijn vliegen de eerste al langs. Daarna zwemmen we een heel stuk, draaien en dan plots komen er weer een paar van de grote onderwater vogels onze kant op. Oceanic Manta's Ray's noemen ze ze hier. Spanwijdtes van 5 - 6 meter. Super dingen, die je heel veel kippenvel geven. Een aantal minuten blijven ze over ons heen cirkelen. Videootje maken lukt nog wel , maar foto's met dit kleine cameratje gaat niet lukken. Zeker niet met al dat sediment en groene alg wat hier rond gaat. Tja, die beesten moeten iets eten. Nou, als plankton eters komen deze beesten hier wel aan hun trekken.

De tweede duik is al net zo gaaf als de eerste. Weer en aantal grote Manta's over ons heen. Geweldig!!! Wat kan het mooi zijn.

Nu een lunch. Nou die gaat er wel in na geen ontbijt te hebben gehad. De maag is weer tot rust en we mogen wederom genieten van heerlijke rijst, met groenten en kip en vis, op een andere manier natuurlijk.
 Nog een late schemerduik. Wederom vele bloeiende koralen, blauw gestippelde stingrays, cuttle fishes , inktvis en wat naaktslakken. Lekkere relaxte duik met veel vis.
Vergeleken met de Filipijnen en Lembeh Strait in Indonesië hebben deze plekken rond Komodo gek genoeg geen aparte vissoorten. We hebben maar een keer een Frogfish gezien, geen bladvissen, ghost pipefishes enz.
Een keer een harlekijn ghostpipefish maar overdadig, nee!!! De " critters" zoals we dat noemen zitten dus meer naar andere streken. Maar de hoeveelheid koraal en de soorten zoals hier vind je nergens . Zelfs niet in Australië.

Na een heerlijke nacht in de baai rond de Manta's gaan we verder richting het midden van de eilanden groep. Op richting huis.

De boot ligt wederom weer in een rustige baai, en de speedboot brengt ons naar de drie zusters. Een eilanden groep onderwater waar we tussen door gaan zwemmen. Mooi begroeide rotsformaties waar we eigenlijk te weinig tijd voor hebben om deze helemaal uit te pluizen. Weer veel rif vissen, roggen, en naaktslakken. Bidsprinkhaankreeften hebben ze hier ook in over vloed. Iedere duik komen we er wel een paar tegen. Grote en kleine. Van die mooie groene.

Na het ontbijt nog een tweede duik. Secret garden, is een tuin onder water met ja hoor, weer veel koralen. Naaktslakken, roggen en veel klein spul. Lekker zoeken met zijn allen.
De temperatuur is ook niet om te klagen. Nu zo'n 27 graden onderwater. Dat was de eerste duiken wel anders. We begonnen met 24 graden. Das best wel koud hoor. Dus deze laatste duiken waren een welkome warmte.

De groep maakt nog een laatste duik, maar Bren en ik taaien af. Onze computers zeggen 18 uur no fly, wat inhoud dat we de komende uren niet mogen vliegen. Morgen ochtend gaat onze vlucht naar Bali, dus moeten we nu wel stoppen. Veiligheid voor alles. Geeft niets. We hebben mooie gave duiken gemaakt en heel veel mooie koralen gezien. Weer een hele ervaring rijker. Ook het meemaken van een "live à board". Ook al was het dan niet een hele luxe.

Vanavond slapen we weer in ons hotel, met een lekkere douche en een super groot bed. O,ja. Weer eens wat anders op de kaart en een super ontbijt morgenochtend met croissants. Jammie. Kijk er nu al naar uit.

Bedankt Divine Diving, Juven, Ronny en de rest van de crew voor deze onvergetelijke vier dagen Komodo. We hebben genoten en hadden het voor geen goud willen missen.

Morgen wederom vroeg op. Vliegen naar Bali, op zoek naar Vanessa. Ga we die ook nog zien na drieeneenhalf jaar. Spannend!!!!!

Jaaaaaaaa, eindelijk de Komodo Varanen.

14-10-2014

Nou voor degene met Facebook is de verrassing al bekent. Met een mooie foto van ons twee en een mooie Komodo Dragon ( varaan).
Na een heerlijke nacht gaat om zes uur de wekker. Scheren douchen en naar het ontbijt. Wat er trouwens voortreffelijk uit zag. Allerlei soorten brood, vruchten, ei en Aziatische heerlijkheden . Nee geen woord gelogen aan de klasse van dit hotel. Major en Marthon hebben ook heerlijk geslapen en natuurlijk heeeel lang gedoucht.

Half acht gaat de bus naar de haven, waar een bootje op alleen ons vieren ligt te wachten. Op naar Rinca, het eiland van de Komodovaranen. Het is zo'n anderhalf á twee uur varen. Maar dat vinden wij helemaal niet erg. Een geweldig uitzicht op het water en genoeg te zien.

Na ruim anderhalf uur komen we aan bij het eiland en haar haventje. Hier liggen al meerdere boten die gasten gebracht hebben. Eenmaal aan de kant worden we verwelkomt door een aantal plaatselijke bewoners , de aapjes. Niet aaien, krijg je ook geen vlooien en beten.
Het pad leid ons langs de mangroven richting de kampong op het eiland. Daar worden we welkom geheten en moeten we natuurlijk intekenen. Hoe heet je, waar vandaan enz..... En ook betalen natuurlijk , want je komt niet zo maar op het Komodo national marinepark.

We krijgen een Gids aangewezen die ons het een en ander verteld over Komodo en Rinca en haar bewoners. Welke routes we kunnen lopen met hem en de duur ervan. We kiezen de half lange route die zo'n uurtje lopen is. Ogen en oren open houden, en goed luisteren naar de natuur. Tja, die beesten lijken traag en slaperig, maar dat is alleen maar bedrog. Zodra iets in de buurt zal komen, racen ze erop af en bijten het. Dan door het speeksel van deze lekkere jongens komen bacteriën in je bloed welke je binnen 24 uur kunnen verzwakken en beginnen met het verteren van het vlees. Daarna ben je nog makkelijker op te eten door de varanen. Dus goed blijven kijken en luisteren.

De varanen rusten s'nachts en komen zodra het licht wordt tevoorschijn. Vanuit holen en bosranden waggelen ze richting open stukken waar ze zich aan het zonlicht opwarmen. Daarna gaan ze opzoek naar voedsel. De varanen zijn het actiefst tussen  6 en 10 s'ochtends en 2 en 5 s'middags. Enkele van de varanen komen richting het kampong, daar waar geregeld wel wat voedsel te halen valt. Het duurt dan ook niet lang en we spotten de eerste groep van vijf varanen. Een beetje luierend lijkt het alsof ze ons niet zien aankomen, maar schijn bedriegt. Een kleinere schuivend wat heen en weer om eens te zien wat er hun kant op komt. De gids gebaard afstand te houden maar we mogen wel plaatsjes schieten.
Ons hart gaat als een razende te keer. Eindelijk zien we deze prehistorische beesten in het echt, op armlengte afstand.... In een woord geweldig,!!!!!
Zeker wanneer het lijkt alsof een groter exemplaar begint te "dansen" en hapt naar een stukje vlees wat de gidsen hebben op gehangen om een de activiteit een beetje te bevorderen. Erg gaaf!

We lopen verder en zien een stel herten voorbij komen.. Toch wel redelijk dichtbij. Ja, niet alleen varanen op dit eiland. Ook herten, wilde zwijnen, buffels, wilde paarden, drie soorten giftige slangen en apen leven hier. Die varanen moeten toch iets te eten kunnen bemachtigen hè? Een volwassen varaan van 2 meter en 50 kilo kan een wild varken met gemak in zijn eentje op. Een paard wordt met meerdere varanen in een dag of twee opgepeuzeld. Wanneer een varaan zo'n maaltje heeft gegeten hoeft hij een hele maand niet meer te eten maar kan daar al die tijd op teren.
Verderop zien we weer een stel of vier van die dikkerds liggen. Vlakbij de onderkomens van de gidsen.
Onze gids verteld ons dat hij hier geboren en getogen is. Hij hier alweer zes jaar met plezier werkt en een schema heeft van 10 dagen op en 10 dagen af.

Wederom Lopen we verder over het eiland. Richting een broedplaats van de varanen. Daar liggen meerder gaten van holen. Een vrouwtje graaft een gat van 1 meter diep en 1,5 meter breed onder de oppervlakte. Na het paren in april mei legt het vrouwtje in augustus september haar eieren in een hol. Om de jagers te misleiden maakt het vrouwtje meerdere holen om deze te misleiden. Het vrouwtje blijft zo'n drie maanden de holen bewaken alvorens op pad te gaan. In het nest liggen 15 tot 30 eieren en hebben zo'n negen maanden nodig om uit te komen. Het vrouwtje komt geregeld terug om de het nest in het hol te bekijken. Wanneer het regenseizoen in december start zullen de holen dichtslibben met modder en liggen de eieren veiliger.
De eieren zijn net als bij een schildpad zacht en zo'n 8,5 centimeter groot. Ook hier bepaald de incubatie temperatuur het geslacht. Des te warmer de omgevingstemperatuur des te groter de kans dat het een mannetje wordt. De verhouding mannetjes, vrouwtjes staat gemiddeld 3 à 4 om 1! Dus dat wordt vechten tijdens het paringsseizoen.

Uit studies is gebleken dat deze varanen soort zelfs op het Australische continent geleefd zou moeten hebben, maar nu alleen nog in levende lijve rond Komodo en Rinca.
Rond 1990 bedroeg het aantal varanen op Komodo, Rinca en Gili Motang ( te samen Komodo National Parc) zo'n 3300 stuks. Tegenwoordig leven er op de eilanden nog 2000 stuks en worden als een bedreigde diersoort gezien. Er mag dan ook niet meer op deze dieren gejaagd worden wat vroeger wel gedaan werd. Niet eens voor het vlees maar gewoon omdat men bang voor de dieren was.

Een jong wat geboren wordt is zo'n 35 cm groot, 80 gram in gewicht en klimt direct na geboorte een boom in om niet op gegeten te worden door eigen soortgenoten of andere jagers. Tot zo'n vijf jaar blijft een jong in de boomtoppen leven, alvorens op de begane grond te blijven. De eerste jaren leeft het van kleinere hagedis soorten, Insecten en vogels.
Een varaan is na ongeveer 6-8 jaar vruchtbaar om zich voort te kunnen planten en kan zo'n 50 jaar oud worden.

Wederom een hert voor onze voeten. Bijna aan te raken. Levert in ieder geval mooie plaatjes op. Zo ook van een varaan die vanaf een beekje onze kant op komt. Op ons pad en er niet vanaf wijkt. De gids verteld ons dat we wel erg veel mazzel hebben vandaag. Eerst de dansende varaan en nu eentje direct op ons pad. Wij kunnen alleen maar met open mond het tafereel aanschouwen. De jongens naast ons ( Marthon en Major ) schijten bijna in hun broek van angst. Maar hadden dit ook nog nooit gezien en zijn blij dat ze met ons mee zijn.


Na een knappe wandeling , veel varanen, herten  en wat vogels komen we op de top van de bergkam waar we een ontzettend gaaf uitzicht hebben op de haven en de eilandjes er omheen.
Terug in de kampong nog wat te drinken en na de Ranger ( gids) bedankt te hebben voor zijn begrijpelijke uitleg en zijn enthousiasme, vervolgen wij onze weg terug richting de haven.
Met onze Prive boot terug richting Labuan Bajo.
Onderweg worden we nog even voor een uurtje of anderhalf gedropt bij een Bounty eilandje om te snorkelen en te lunchen. Maar wanneer na een uurtje een vijfde boot op dezelfde stek aanlegde  hadden wij het wel gezien en gaven we opdracht verder naar huis te varen.

 Een zeer geslaagde dag, met een indrukwekkende beestenboel. Eindelijk De Komodo Dragons gezien en weer iets van het lijstje kunnen schrappen.

Terug naar het hotel. Daar wacht ons een zware maar niet uit te stellen taak. Afscheid nemen van Marthon en Major. Wat hebben wij veel gezien en gelachen met deze gasten. Marthon als gids en Major als chauffeur. Zij waren hun geld dubbel en dwars waard. Het kost wel wat, maar dan heb je ook wel je eigen Hollands sprekende begeleider. Super bedankt Marthon en stichting Rupingh om dit zo te doen.  Wij hebben hier op dit eiland wel gezien wat jullie met de donaties van uit Nederland en België doen. En weten ook zeker dat de erfenis van tante Lies wel besteed is zo onder de weeskinderen van Flores.
We beloven om met Marthon en Mieke contact te houden en af en toe eens een doos met kinderkleding (klein en groot) op te sturen naar Maumere voor de weeskinderen. Dus vrienden en vriendinnen ga maar kleding sparen, zodat we ze hier ook een handje kunnen helpen!

Morgen een rustig dagje. Eventueel inchecken bij Divine Diving voor de live à board die we over twee dagen gaan beleven. Een volgend avontuur wat lonkt !!!!! 😜

Nog een project van Rupingh, op naar Labuan Bajo

13-10-2014

We hebben al veel beter geslapen dan de twee nachten ervoor. Het doet je goed te gaan slapen bij de nonnen. Echter op dit deel van het eiland wonen ook de 5% moslimaanhangers. U raad het al. Om 4.10 uur in de morgen ging de toeter aan en begon een of andere halve zool door dat ding te tetteren, Alah enz..... Heerlijk. Dus toch nog weer een korte nacht.
Het ontbijt bij de zusters was al niet veel beter. Jesus had het sober, zo ook zijn volgelingen en hun gasten. Brood met een koud ei en een zoete gelei in een fluoriserende kleur wat een jam voor moest stellen. En een banaan. Maar goed. Kleine bodem hebben we.

Op naar Labuan Bajo dachten we..... Nee, eerst nog even een bezoek aan een blinden en doven instituut / school/ weeshuis van Rupingh hier in deze regio. Tarsi De pleegzoon van Theo Verdurmen is hier de manager van deze regio zoals Marthon en Mieke in de regio Maumere.  Theo uit Nederland  is een van de mensen achter het succes van Rupingh hier op Flores.

Op het instituut worden we rondgeleid door zuster Augustine. We worden rondgeleid en mogen aanschuiven in een klas van  6 doven kinderen die met behulp van de juf proberen te praten. In ieder geval leren om duidelijk aan te geven of men ziek is, pijn heeft of over moet geven. Woorden leren door middel van trillingen te voelen aan je wang en gebruik van je tong om uit te spreken en het schrijven op het bord om het visueel te maken. Marthon is een goeie gids die ons helpt met het begrijpen van de juf en de zuster die ons van alles uitleggen.
Door naar de blinden klas. Hier gaat een student een verhaal voor ons voorlezen door het lezen van braille. Hij laat ook zien hoe hij een zin moet schrijven met behulp van een instrument wat "gaatjes" geeft in het papier. Hij schrijft van rechts naar links. Draait het papier om en leest het van links naar rechts zoals wij ook doen.

Verder door naar de muziek afdeling. Hier laten ze zien dat ze wel degelijk wat kunnen, ook als  blinde . Er wordt gespeeld op een synthesizer en gezongen in het Indonesisch. Daarna zongen we met zijn allen dont worry About  à thing Van Bob Marley . Geweldig... Zien ook nog wat geoefen met blinde geleide stokken en krijgen een kleine rondleiding op de vee afdeling waar varkentjes gefokt worden voor de verkoop. Alles om de boel naast de donaties draaiende te houden.
Het naai atelier waar de dames aan oude Singer machines de leukste tassen voor je maken.  

Dit alles weer met steun vanuit Holland door Rupingh. Knap hoor want er wordt toch voor zo' n 160 kinderen die doof of blind zijn gezorgd.


Verder gaat de tour richting Labuan Bajo. Weer van op en neer en van links naar rechts Over de weg. Major (onze chauffeur) heeft er zin an. Ook nog even een kijkje bij een spinnenweb sawa. Een rijstveld in de vorm van een spinnenweb. Waarom...? In het midden waar het web zich ontvouwt is het punt waar het natuurlijke bronwater vandaan komt. En wanneer je dus met zijn allen van dat water wil genieten op een eerlijke manier, start ieder zijn stukje sawa in het hart van het web en spreid het zich zo verder uit naar buiten. Ze zijn hier echt niet gek hoor.

Onderweg komen we ook meerdere keren dezelfde toeristen tegen. Het lijkt wel of we achter elkaar aanrijden. Er zijn zo'n 50 toeristen nu op het eiland dus de kans dat je er een paar tegen komt die je al kent is niet zo moeilijk. Ze rijden allemaal over die ene weg die over dit eiland voert.

Labuan Bajo is een grote havenplaats aan het westen van het eiland. Hier vandaan gaan de boten voor de duiktrips naar Komodo en Rinca. Ook de dagtrips naar Rinca en Komodo om de bekende Komodo varanen te aanschouwen starten hier. Dat is dan ook het plan voor morgen.
We zitten nu in een luxe hotel met zwembad. Heerlijk! Gaaf uitzicht, super kamer met een immens groot bed en WiFi . Niet dat het internet hier snel is. Foto's gaat nog niet lukken maar een stukje plaatsen moet geen probleem zijn. Marthon en Major slapen hier ook nog 1 nacht. Morgen willen ze graag mee naar het eiland Rinca en de varanen. Eerst maar eens lekker slapen!!!!! Dat zal wel gaan lukken.

Bena de oudste kampong van deze regio

12-10-2014
Na het lekkerste ontbijt met tennisballen gaan we verder op weg richting Ruteng. Ook deze weg gaat wederom door de bergen en het binnenland van Flores. Onderweg lunchen we in het plaatsje Bajawa bij restaurant Lucas. Bren aan de pannenkoek met banaan en ik met de jongens aan de nasi goreng speciaal. Goede lunch voor weinig geld.
Na de lunch op naar Bajawa. De plaats met de huizen met de rare puntdaken. Alleen de familie leden van de koning van de regio mogen zo'n dak op het huis hebben. De andere bewoners van de plaats hebben gewone daken zoals wij die kennen. Vanuit deze plaats rijden we naar Bena, het oudste dorp van deze regio. Met de traditionele huizen , ook met van die puntdaken. In de kampong wonen 163 mensen die samen 9 families vormen. Hier ontmoeten we Opa Josef. De oudste bewoner van het dorp. 89 jaar oud en loopt nog als een kievit. Hij kent als enige de Nederlandse taal. Heeft ie geleerd van een pater die in de jaren 40 in Bena was. Josef is in deze plaats geboren en getogen en voor 100.000 roepies wil hij ons best rondleiden in de kampong.
Hij verteld over de families en over de bouw van de traditionele huizen. Wanneer er een nieuw huis gebouwd wordt moet er ook geofferd worden. Buffels en varkens. Op speciale plaatsen binnen de kampong. Het bloed van de buffels wordt langs een versierde gekerfde paal gesmeerd. Deze paal bestaat uit vier delen welke de rangen aangeven binnen de kampong. Vroeger mocht iemand van de eerste rang niet met een andere rang trouwen. Tegenwoordig is men soepeler en kan dit wel. Het offeren gebeurt op stenen tafels, die liggend de vrouw voorstellen en de staande stenen de man voorstellen. Alles volgens ritueel.

De mensen in het dorp leven van het toerisme, landbouw en het weven van shawls. Cacaobonen en kruidnagel brengen het meeste geld op. Na een leuke rondleiding krijgen we een heerlijk stevig bakkie koffie bij Josef thuis. Opa kan volgens ons nog wel twintig jaar mee hoor. Praatjes voor tien en hoort alleen wat ie wil horen ?!!

En verder gaat de weg richting Ruteng. Onderweg bij het plaatsje Borong stoppen we even om bij een weg te kijken die met het geld van stichting Rupingh gemaakt is. Weer een hoop mensen geholpen met Nederlands Belgische donaties.
De weg naar Ruteng is wederom bochtig met vele berijders die Marthon allemaal wil inhalen. Hij rijdt dan ook lekker door en we komen rond zessen aan. Ons hotel is wederom van een kerkstichting. Vanavond slapen we bij de Mexicaanse nonnen. Weer zo'n betonnen bak met drie bedden naast elkaar. Maar nu in ieder geval een beter matras en een warme douche. Vakantie hè?
Het diner doen we bij een net geopend restaurant. Spring Hill genaamd. Van chinezen, maar wel erg goed eten. Heerlijke beef van de gril met mie goreng ajam (kip).

Morgen het laatste stukje richting Labuan Bajo. Daar waar we over een paar dagen op de boot stappen om rond Komodo te gaan duiken........
En misschien wat foto's te plaatsen wanneer het internet het toe laat!!!!!  

Op weg naar de Kelimutu vulkaan en snorkelen in Riung

9-10-21014
Daar gaan we dan. We vertrekken uit Sea World Beach resort. We zeggen gedag tegen de vriendelijke Duitse familie welke we de laatste dagen ontmoet hebben. Zij wonen op Jakarta, waar hij werkt bij de Duitse ambassade . Andreas en Anita en hun kinderen Francesca en Anthonia. We hebben veel met ze gebabbeld en weten nu zeker dat we niet naar Jakarta voor vakantie moeten. Weer wat geleerd.

Marthon staat gereed aan de poort en we rijden richting Mieke om gedag te zeggen. Was erg gezellig om haar te zien. Maar nu dan verder richting Moni.
Na drie en een half uur rijden , twee honderd haarspeldbochten en op en neer gecrossed te hebben komen we aan bij het Flores Sare hotel. Helaas voldoet dit hotel niet aan onze verwachtingen, gelukkig ook niet aan die van Marthon! Dus op naar een alternatief, het Eco Lodge Kelimutu! Natuurlijk kost het drie keer zoveel maar dat geeft niet voor ons. We krijgen er veel extra's voor terug. Een mooie kamer met heerlijk bed en warme douche.......

De volgende ochtend vroeg uit de veren. Veilingtijden.  Om vier uur vertrek naar de Kelimutu vulkaan en haar drie kratermeren. Deze meren verschillen alle van kleur en door de vulkanische activiteit veranderen ze ook nog eens geregeld van kleur. De laatste uitbarsting van deze vulkaan was in het jaar 1870. Dankzij de grote toename van het toerisme heeft men het pad dat men naar boven beklimt voor een groot gedeelte aangepast en voorzien van betonnen traptreden.
Boven op de vulkaan staat een hoop wind en kan het nog redelijk koud zijn. Zo zeker zo vroeg in de morgen. Maar niet getreurd, gelukkig zijn er dorpelingen die nog eerder voor ons zijn opgestaan en het hele stuk hebben gelopen om ons te verwelkomen met heerlijke koffie en thee. Tja,Indonesië koffie. Lekker sterk!!!
Vijf uur slaat de klok wanneer we als eerste de top bereiken.
Nu duurt het nog zeker een uur voordat de zon begint te komen.  Vol verwachting staan we met twintig andere klimmers te kijken hoe het licht wordt en de krater meren zichtbaar worden. De ene kleurt donkergroen, de ander geel groen blauw en een turquoise blauwe. De middelste is de grootste van de drie.  Zo iets van een 167 meter doorsnede.

De zon opkomst is prachtig, met geen pen te beschrijven. Na het genieten van de drie kraters vervolgen we onze weg terug naar het hotel voor een heerlijk ontbijt.
Nu gaan we een heel stuk rijden. Richting Ende langs de zuidkust, waar we gaan lunchen. Vanuit Ende gaan we via Panggajawa op weg naar Riung. Panggawaiawa staat bekent om haar blauwe stenen. Deze spoelen aan op het strand , worden verzameld en aan China en Japan verkocht. Nog vijftig jaar sprokkelen en de zee is leeg van blauwe stenen. Maar ja, we leven nu en  niet over vijftig jaar toch?

De weg naar Riung is lang, bochtig met vele afgronden en grote hoogtes. Veel gaten in de weg en ook nog eens een brug die is ingestort. Detour.......... Over zandwegen met waterpartijen en een bruggetje van bamboehout welke onze auto maar net kon dragen... Nee, gaat lekker hoor.
We komen s' avonds gaar aan in Riung waar we kunnen kiezen uit twee geweldige (ahum) hotels. We kiezen degene waar al meerdere gasten in verblijven . Het SVD hotel Riung. Zachte bedden, koude douche en een ontbijt, met broodjes als tennisballen. En dat voor twee dagen. Waar doen ze het voor. Nou.......?
Die avond ontmoeten we Chris die onze gids gaat zijn voor het snorkelen rond de eilanden die voor de kust liggen. Het moet speciaal zijn, en de gasten die hier al een dag zijn bevestigen het verhaal.
Dus de volgende morgen voor dag en dauw Vol verwachting naar de haven om op onze Prive boot te stappen richting de eilanden. Geen woord te veel gezegd. Mooie koraalvelden, veel kleuren en veel vis. En heerlijk warm water. Perfecte lunch op het strand met verse vis van de BBQ. Chris verzorgt ons goed. Na de lunch nog wat snorkelen en dan op weg naar de plek met de vliegende honden. Grote  vleermuizen die in de bomen hangen en s'avonds 30 kilometer vliegen om fruit te gaan eten. Een kabaal van jewelste, gekrijs en geflapperd. Maar wel gaaf om te zien en mee te maken. Wanneer Chris wat herrie maak komt de hele meute los van de boom en vliegt een aantal rondjes boven ons alvorens weer in de bomen te gaan hangen.

Eenmaal terug in het hotel gaan we dineren bij Chris, die een half jaar geleden ook een restaurant begonnen is. Pato Resto... Heerlijke kipsate met gebakken rijst en mie goreng. Super gegeten voor een nette prijs. Aanrader..... Ook nog even de lokale palmwijn geprobeerd,. Een goede cognac is er niets bij. Nog een nacht slapen in die ballentent en dan gaan we weer verder. Gelukkig!

"Me time" en een eerste indruk van het werk van Ruping

Zo, dat was wel effe lekker hoor. Na aankomst het eerste dagje helemaal niets. Heerlijk en eindelijk eens niets. In de middag naar de duikschool gelopen om eens te gaan babbelen over het duiken aan deze kant van Flores. Nou dan zijn we snel uitgesproken. Alleereerst omdat de instructeur die ons begroette niet de vrolijkste was. Nee meer een "Smetterling", een oosterbuur die al geruime tijd op dit eiland woont. Verder waren er problemen met de boot, tja waarom ook niet. Naar Maumere voor onderdelen, misschien dat de boot in de middag gemaakt was. Dan was het duiken de volgende ochtend geen probleem. Afwachten dus.

Maar ja, u raad het al, de boot lag nog steeds op de kant! Geen duiken dus! Maar goed. nog een dagje niets doen klinkt ook lekker en misschien was het zo bedoeld om vandaag niet te gaan duiken.

Ons huisje is echt gaaf, voor hier erg luxe. Het eten is ook super, maar dat er iets niet op voorraad is, zal u ook niet verbazen. Vandaag geen ananas, gister geen mango. Zo ook met de tonijn en het beef. Maar er blijft genoeg over om uit te kiezen.

Gister 8 oktober wederom geen boot, dus hadden wij met Marthon van Ruping afgesproken een dagje met hem op pad te gaan.
Allereerst naar de timmerfabriek. Zo eentje waar we in de Filipijnen onze tafel besteld hadden. Nou al twee druppels water. Zelfde manier van werken. Zelfde bouwsels. Maar goed, ze kunnen het wel. Alles wat voor de weeshuizen aan meubilair nodig is wordt hier gemaakt. Met de hand en een deel machinaal. Het gebouw waar deze mannen in werken is met geld vanuit Nederland en België neergezet. Ook het machine arsenaal is gefinancierd met geld vanuit Nederland .

Na de fabriek bezochten we het hoofdkantoor van Mama Belgi. De non die zo'n 40 jaar geleden hier naartoe kwam en met behulp van de kerk weeskinderen ging opvangen. Nu 40 jaar later en met behulp van de stichting Ruping zijn er vijf weeshuizen, school voorzieningen en ziekenhuizen waar men behandeld kan worden. Er zijn in totaal zo'n 900 kinderen alleen al in deze regio op Maumere die geholpen worden door de stichting. Een deel woont bij hun eigen ouders, die erg arm zijn en financieel geholpen worden, en een deel woont in de kindertehuizen. De kleuterschool is in het eigen gebouw. Late wanneer de kinderen naar de basisschool gaan is dat verderop in de buurt, zo ook de middelbare school. De vervolgopleiding op de academie gebeurt in de stad Maumere zelf.

Wanneer de kinderen van school komen gaan ze uit het project en is er ruimte voor een volgend weeskind om naar school te gaan. Het kind, of volwassene, moet dan zelf op pad voor werk. Meestal houden ze wel nauw contact met het weeshuis en Mama België. De gehandicapte kinderen blijven hun hele leven in het weeshuis ongeacht leeftijd.

Na het hoofdkantoor bezoek volgde we onze weg naar een van de weeshuizen . Daar werden we welkom gezongen door alle kinderen. Van baby tot aan volwassene ( dit zijn vaak de gehandicapte ). Natuurlijk moest een ieder ons een hand geven. Even een foto'tje schieten. De meeste zijn verlegen om op de foto te gaan. Na het weeshuis gingen we met hele groep ( alles-in-één) richting de zee, daar waar normaal zeewater therapie gegeven wordt. De gehandicapte kinderen kregen hier therapie, maar degene die dat verzorgde is overleden en nu zijn ze naarstig op zoek naar een nieuwe therapeut om de kinderen te behandelen. Degene die wel gewoon kan zwemmen, mocht hier het wekelijkse uurtje lekker poedelen. Bren voelde er niet veel voor om in het water te gaan liggen, maar ik ben er wel even ingesprongen om met die kleine etters te gaan stoeien. Geweldig!


Terug naar het weeshuis voor een lunch en een hoop gepraat met Marthon en met de lerares van de kleuterschool over hoe men hier werkt en alles er aan toe gaat. Indrukwekkend wat men hier allemaal voor elkaar krijgt en hoeveel kinderen er eigenlijk wel op straat staan. Natuurlijk hebben we dat ook  in Nederland, maar zoveel als hier denk ik niet. Ouders die gaan scheiden, verhuizen naar een ander eiland ende kinderen aan hun lot over laten.  Dat gebeurt toch niet bij ons?

Na deze best wel indrukwekkende dag werden we weer in in ons resort afgezet. Eigenlijk zouden we we hier nog een paar dagen blijven maar Marthon heeft het schema een beetje omgegooid. Dat betekent dat we morgen al verder op pad gaan over het eiland. Het eerst volgende project is in de plaats Moni. Vandaar gaan we verder richting Labuan Bajo aan het westen van het eiland. Maar dat is wel een paar dagen rijden, met de tussenstops. En natuurlijk ook nog langs de berg Kelemutu die drie kraters heeft ( met drie meren in verschillende kleuren).

Eindelijk weer eens! maar nu (5 oktober 2014) op Flores, Indonesië

Eindelijk na vier jaar proberen we het weer eens en hebben we de moed om een stukje te gaan schrijven. En wat voor een. Niet zomaar iets, iets speciaals.
In de tijd van het juffertje wees ons vinge op de landkaart al eens naar het eiland Flores. Een van de kleine Sunda eilanden in de Indonesië gordel van eilanden. Het vierde eiland na Bali. Langwerpig gevormd met op het smalste punt 25 kilometer, lang 670 kilometer en totale grootte van 14300 vierkante kilometer. Dat is 1/3 van Nederland .

Vroeger noemde de plaatselijke bevolking dit eiland Kaap der bloemen wat de Portugezen later omdoopte naar de naam Flores. Met 1,5 miljoen inwoners een relatief dunbevolkt eiland met nog maar weinig toerisme.

Niet alleen vanwege de naam trok dit eiland ons. ( bloemen blijven ons achtervolgen) Al heel vroeg in onze relatie zijn we op Flores gewezen door Bren d'r oud tante, tante Lies. Zij sponsorde een Nederlandse stichting genaamd Ruping welke projecten op Flores heeft met weeskinderen. Weeshuizen (5), schooltjes en ziekenhuizen. En nu na haar dood, alweer 5 jaar geleden zijn wij wel benieuwd om te zien wat er met haar geld (erfenis) gebeurt is. Dus ticket boeken en op naar Flores. Nou dat was nog een hele onderneming.
Allereerst richting Singapore , vanwaar we vlogen richting Bali, Den Passar. Na een korte nacht in een wel heerlijk hotel (Harris, aanrader net naast de luchthaven) vervolgde we onze weg richting Flores.

Opgewacht door Marthon en zijn vrouw Mieke die vanwege mamma Belgie, ( een Belgische non die hier 40 jaar geleden begon) voortreffelijk Nederlands spreken. Marthon en Mieke werken beide voor de stichting. Mieke is als klein meisje door mama Belgie geadopteerd. Als wees weet zij precies hoe de kinderen die in de tehuizen zitten zich voelen, wat het makkelijker maakt ze te helpen.

Marthon gaat ons in de komende dagen als gids begeleiden. Een heel schema ligt er klaar om alles hier in de omgeving van Maumere te laten zien. Maar eerst even twee dagen bijkomen in dit geweldige resort. Het Sea World Beach Resort ziet er echt prachtig uit. Geweldige kamer, heerlijke keuken en ook, jawel een duikschool voor de deur. Dus een duikje  wagen we hier ook nog wel even. Al is het alleen maar om te gaan kijken wat voor moois er hier onderwater te vinden is....

Kortom , het bloggen gaat weer beginnen. Blijf op de hoogte en bekijk zo nu en dan onze verhalen van de avonturen die we hier op Maumere, Komodo en Bali hopen te gaan beleven...

Ps: foto' s volgen.......

Feestje..

Hehehe. Eindelijk weer eens een berichtje vann die lui uit Utrecht.
Heeft even geduurd maar we zijn ook heel druk geweest.
Namelijk met het voorbereiden van het feestje voor Ma van Bueren....en ook een beetje Pa van Bueren.
Ma word namelijk maandag a.s. 60 jaar jong. En om dat te vieren hadden Bren Ivo en ik een klein feestje op het program. Is toch weer een hele mijlpaal. En voor Pa nog beter. Die hoopt in november 65 te worden...
Maar gezien het feit dat pa en moe graag nog een paar maandjes naar de zon willen, hebben wij besloten om het feestje van Ma maar te combineren met die van Pa....
Vandaar het feestje 60 - 65.....



Dikke voorpret
En een makkie voor ons. We vieren het gewoon op de camping in De Krim. Geen zooi in huis en als het lekker weer is kunnen we ook nog buiten zitten...
De dag begon in ieder geval zonnig.
Op tijd naar pa en ma omdat we toch nog het een en ander wilde versieren...En natuurlijk een bakkie gezellig met elkaar voordat de keet vol gaat lopen..
Vanaf 15.00 uur is een ieder welkom...
Gelukkig konden we van de stal van de boer gebruik maken. Want al in het begin van de middag kwam de regen met bakken tegelijk uit de lucht vallen...
Hadden wij effe mazzel met deze ruimte...
Tafels gedekt, glazen klaar en de bbq opgestookt.....

Spekkies voor de kleintjes en sommige grote "kleintjes"

Een "stal" vol met bekenden van pa en ma.....
Veel gelachen en gepraat, de middag is al weer om voordat we er erg in hebben..
Gelukkig (!) waren er nog bekenden op vakantie en verhinderd om langs te komen...
We hadden toch al voor 35 mensen te eten in huis gehaald....waarvan er toch zo'n 30 langs zijn gekomen..
Al met al een geslaagd feestje....
De "ouwe lui" mogen op een leuke en gezellige dag terug kijken..

Versierde voortent, nog zonder de regendruppels...
Wij vonden het in ieder geval gezellig en bedanken de gasten dan ook bij deze voor hun komst.
De Krim (Coevorden) ligt toch ook niet naast de deur....tenminste verder dan Zwolle, hahahaha....
Voorlopig hebben niets meer te vieren....In ieder geval niet qua verjaardagen....
Nu gewoon weer verder met de gang van alledag....
Al weer vier maanden in Nederland....lijjkt een eeuwigheid...!

Het mosselfestijn

En dan was het eindelijk dan toch zo ver.
Na 20 maanden te hebben rond gezworven en eindelijk weer in Nederland te zijn moesten we onze traditie met de familie Poort weer verder zetten.
Het mossel eten bij Henriette en Paul Poort.
De ouders van onze grote vriend Reinier.
Al een aantal jaar zijn we daar van de partij zodra de nieuwe mosseltijd is aangebroken.
Henriette doet dan haar best om een kleine 6 kilo  mosselen voor ons vijven klaar te maken.
Met brood, verse friet en salade's, lekker wijntje (van Paul) en natuurlijk veel knoflooksaus.
Dit jaar was Kate, de vriendin van Reinier ook van de partij.
Maar Kate lust geen mosselen, dus voor haar maar een klein stukje zalm (zo'n 250 gram, waar ze de hele avond wel zoet mee was).



De hele familie aan de tafel.....gezellig...
En zoals ook de voorgaande jaren was het erg gezellig en de mosselen fantatisch.
Die gaan er altijd wel in.
Dus Henriette en Arie (euh....Paul) heel erg bedankt voor deze heerlijke avond.
Die moesten we gauw nog maar eens over doen... we komen weekenden te kort denk ik.
Maar goed. Het is heerlijk om naast de zondag ook de zaterdag vrij te hebben.
Dat hebben we eigenlijk al die jaren gemist en nu kan ik eigenlijk al niet meer zonder.
Zo ook de afgelopen zaterdag toen we onze vrienden Ruud en Paula bij ons te gast hadden,.
Nu was het onze beurt om voor deze twee smulpapen wat lekkers te maken en ik geloof dat dit ook wederom weer geslaagd was. De hele zaterdag middag achter het fornuis. Wat vroeger eigenlijk dan maar alleen op de zondag kon. Geen mosselen maar wel een lekker visje met een geweldig toetje, al zeg ik het zelf.
Echter de terugreis van Paula en Ruud verliep niet zo lekker.
Als je Utrecht namelijk niet kent, ben je afhankelijk van een Stom Stom.....en die weten nou eenmaal  niet de tijdelijke wegafsluitingen. Dus zo begreep ik vanochtend van het mailtje van Paula dat deze twee de halve regio Utrecht gezien hebben.  En dat in die heftige buien die we afgelopen zaterdagavond hadden. Maar goed. Het is ze gelukt. Ze zijn veilig thuisgekomen. Lieverds, voor de volgende keer zullen we een route voor jullie uitstippelen.....
En binnenkort een etentje bij een andere vriendin van ons.... Maar dat babbeltje bewaren we weer voor later....
Nu maar weer eenn weekje aan de bak in de bloemen en in de bankhal....
Was het maar weer weekend....toch?!!!!

Oud en Nieuw !!!

Tja, dan is daar toch het verlossende bericht.
Een afspraak voor de levering van onze eetkamer tafel met lederen stoelen.
Maar ja. We werken nu allebei en ook nog eens voor hele dagen en hele weken. Wat nu?
Geen nood, we hebben de hulptroepen ingeroepen.
Makkelijk hoor, zo'n schoonvader en schoonmoeder.
Hebben wij wel geen kinderen om op te passen. Nee, wij hebben wel weer wat anders voor ze.
Op ons huis "Babyzitten", of zoiets. En aangezien het weer voor de camping ook even niet "je van het was", kwam dit oppassen als een lekkere onderbreking om ook hun eigen huis in de Bilt maar weer eens op te zoeken.
In ieder geval voor het in ontvangst nemen van onze nieuwe meubels...



Nu nog oude situatie......
Dus zo gezegd zo gedaan. Afgelopen maandag was de dag van de levering.
's Morgens al een sms van Pa met het verhaal van een mooie bank.
Nee, he. Moet nog de hele dag werken om te zien hoe die staat.
En in de middag een text van een onwijs gave tafel met stoelen..
Nou das mooi. Bijna klaar met werken en dan snel naar Utrecht om te gaan kijken hoe het staat.
En Gaaf is het geworden hoor. Echt een plaatje. Nu voelt het allemaal nog meer als ons huis.
En zo mooi als dit hadden we in de Piepies echt niet kunnen kopen hoor. Niet dat we daar geen mooie dingen konden kopen, maar zoiets als dit word daar toch echt niet gemaakt.
Geweldig.... 

Nog even geen bank..
En nu is het toch allemaal compleet.
Kost een paar centen maar dan heb je ook wel wat.

Strakkke bank he?
En nu woensdag is de week nog beter geworden.
Deze middag had Bren wederom een examen bij de Rabobank. Tja, de zoveelste.
Maar goed. Weer met vlag en wimpel geslaagd hoor!!!!. Best knap om na zoveel jaar geleden je school gedaan te hebben dit allemaal toch maar effe voor elkaar te spelen.
Nu alleen nog dat grote "landelijke" examen wat gaat over de "Wet op de Financiele Toezicht".
Maar die is voor over een paar weken. Dus heeft ze nu even de rust van het niet te hoeven leren.
Het blijft een Toppertje he?!
Dus vanavond maar eens een lekker avond Tv kijken op de nieuwe bank....Heerlijk.!

Na ruim 1 jaar !!!

Tja, alweer een jaar voorbj.

Weet u nog dat we door Nieuw Zeeland reisde en een aantal keer zowel op het Zuid eiland als het Noord eiland twee hele leuke Hollanders tegen kwamen.

Dat waren Bart en Ilse (hij uit Nijmegen en zij uit de Rozenburg)

Met hun hebben we hele leuke avonden gehad. Gezamenlijk in de kampkeuken. Natuurlijk babbelen over onze en hun reis, maar ook over wat te gaan koken en over ons thuisland.

Hele gesprekken gehad. Ook nog eens een paar gezellige dagen in o.a. Wellington en Auckland.

Zie de blog van ruim een jaar terug.

Daar in Auckland namen we afscheid en hebben we elkaar op de voet gevolgt door blog en mail kontakt.

En nu we weer terug zijn in Nederland (en zij ook al effe) werd het hoog tijd elkaar weer eens in levende lijve te ontmoeten.

En gister was het zover. Ze kwamen ons opzoeken in ons stulpje in Utrecht.

En zo ook als met Will (van Vinny) alsof we elkaar de dag daarvoor nog uitgezwaaid hebben.

Die twee zijn ook geen steek veranderd. Tja, wel een jaartje ouder, maar verder niets.

Hele verhalen over de reis natuurlijk en vanaf het punt waar we van elkaar afscheid genomen hebben.

En natuurlijk waar we nu zijn.

Wat doen ze voor werk en waar wonen ze.

Bart en Ilse wonen nu "tijdelijk" bij Bart zijn vader in omdat hun nieuwbouw huis nog niet klaar is. In het altijd gezellige en pittoreske Beuningen. Daar bij Nijmegen.

Zij werkt als voedingsdeskundige met obesitas patienten en hij zit op de financiele adminstratie.

Ze hebben het ontzettend naar hun zin en hopen dat hun huis gauw klaar is om daar saampjes in te gaan wonen.

Wij vertellen van onze banen en avonturen. Natuurlijk hebben ze onze blog wel gevolgt en gemaild, maar toch is het wel leuk om er weer over te praten. En hoe verder natuurlijk. Wat gaan zij en wat gaan wij in  de toekomst doen. Tja, dat weten wij zelf ook nog niet. En voor Bart en Ilse is het ook nog een raadsel.

Natuurlijk hun nieuwe huis, maar ook de reisplannen die ze nog hebben.

Eerst het een en dan het ander. En zo is het bij ons ook. Eerst maar eens een vaste baan voor beide. Flink geld verdienen en dan zien we wel weer waar onze volgende bestemming ligt. Voorlopig is Utrecht een perfecte thuisbasis. Dat hebben Bart en Ilse gister ook wel gezien. Want na een bakkie en een gebakkie zijn we de stad ingelopen hebben we heerlijk winkels gekeken en toch weer kleding gepast. Zonder al te veel te kopen. Maar het is toch opruiming en erg aantrekkelijk. Langs de singel flaneren en een bakkie op een terrassie. Nou, dat werd eerder een bakkie binnen, want het weer was nou niet echt super.

Een buitje hier en een beetje wind daar. Het lijkt wel herfst. Wat dat aangaat is het hier net Melbourne. De vier seizoenen in 1 dag.... 

Maar goed. Het was een hele gezellige dag en we hebben elkaar weer eens flink bijgepraat. Met de afspraak volgende keer de stad Nijmegen en het plaatsje Beuningen onveilig te maken.

Zo hebben we beide toch nog een souvenier uit Nieuw Zeeland, ha!

Het blijft een klein wereldje......

En vandaag zit Bren weer in de boeken. Het leren is nog niet over, maar er komt wel een einde in zicht.

En volgende week wachten twee andere lieve mensen op ons........met een heerlijke pan mosselen.

Maar hoe dat afloopt vertellen we later wel weer...

Ons nieuwe tweede monster !!!

Daar zijn ze dan hoor. Eindelijk de foto's van ons nieuwe tweede monster.
Voruge week zaterdag was het dan toch echt zover.
Bren en ik met de trein naar Heerenveen. Daar werden we opgewacht op Riet die ons naar de dealer bracht waar we ons bakkie gekocht hadden.
Tja, dat was pas de eerste keer dat we hem in levende lijve zagen staan. Is het geen plaatje?



Gevonden op het internet. Ook hier in de regio Utrecht gezocht maar niet veel auto's voldeden aan onze eisen. Dus moesten we maar eens even verder zoeken. Notabene in Drachten. Lekker weer naast de deur. Maar oke. Hans en Bettie stonden op dat moment op de camping in Coevorden en was het maar een klein rirje naar Drachten om een kijkje te gaan nemen.
Dol enthousiast werden we gebeld dat ze er in reden en het een puik karretje vonden. In zeer goede staat en weinig kilometers op de teller. Veel luxe dus perfect voor ons als tweede bakkie. Meer voor de kleinere ritjes in de regio.

Maar dan moesten we wel snel beslissen. Blijkt dat mijn schoonouders niet de enige kijkers waren.
Nee, meer kapers op de kust... En een optie was niet aan de orde. Nu kiezen of wachten nadat er anderen in gekeken en gereden hadden. En als die em niet wilde, dan konden wij er die zaterdag wel een proefrit in rijden.  Dat wilde ik niet laten gebeuren, dus heb telefonisch de knoop door gehakt, had van mijn schoonvader het een en ander mee gekregen en daar om trend een goeie deal gemaakt met de autoverkoper. Een nieuwe APK, grote beurt en twee nieuwe  bandjes... Klaar voor gebruik.
En vandaar dat wij het bakkie nu pas voor het eerst zagen. Maar wel meteen van ons. Rijklaar en crossen maar.
De hele zaterdag gereden, van Drachten naar Elsloo om het bakkie aan Monique (de partner van Riet) te laten zien en daarna door naar Coevorden en later door naar Utrecht.
Bren rijd er nu al weer een week in en is door het dolle heen. Perfect wagentje en de mooiste van de Raboklas. Hihi.

Is het geen schatje ?!!??
We zijn er echt heel erg  blij mee.... En er zijn nog meer nieuwe wagens in gebruik genomen.
Bij mij op het bedrijf van Jaap van Wijk was het de hoogste tijd dat de Mitshubitsi Canter werd vervangen.
De laaste weken mankeerde er steeds meer aan dat barrel.
Laad klep die niet functioneerde. Uitlaat los, lichten stoppen enz, enz.
En dat kan niet he? Als je moet bezorgen bij klanten en eigen winkels moet er een goeie auto staan.
En natuurlijk wel besteld, maar weer zo'n ontzettend lange levertijd. Maar afgelopen vrijdag kwam de nieuwe wagen voor de deur. Een vette Renault met een mooie geisoleerde laadbak achterop.
Mag wat kosten natuurlijk. Maar wel een mooi plaatje en zeker een visitekaartje voor het bedrijf.
Nou maar hopen dat we hier ook weer een hele lange tijd mee mogen doen...

Verders zijn Bren en ik ieder heel druk.
Wederom een examen gehaald in de bank en ook nog eens twee dagen stage op het KCC. Nog een paar weken en twee of drie examens en ze is er klaar mee. (letterlijk en figuurlijk). en ik  doe mijn ding bij van Wijk. gaat allemaal goed komen. Als nu de zomer maar een beetje door wil zetten. want dat weer van de afgelopen dagen is ook niet het mooiste.
Volgende week komen er twee vrienden op bezoek. Bart en Ilse.
Deze twee schatten hebben we in Nieuw Zeeland ontmoet...
Twee toppertjes en we gaan eens flink bij babbelen.
De nieuwe tafels en stoelen zullen ze nog niet zien, want die komen hier in de week daarna. Eindelijk....
We zijn wel benieuwd hoe het zal staan.... Fingers crossed!!!!

Onverwacht bezoek in Utrecht

Met Will en Vinny hebben we regelmatig contact. Dit stel uit Bristol (Engeland) hadden we ontmoet in Sydney en nog steeds kunnen we lekker met elkaar babbelen...
En nu komt Will zomaar met zijn fietsvriend Paul langs bij ons in Utrecht.
Natuurlijk wisten we wel dat ze deze kant op zouden komen om te gaan fietsen in Nederland.
Maar afgelopen woensdag ging de telefoon en werd er gevraagd of Will op bezoek kon komen in Utrecht.
Gelukkig had Bren die dag het zoveelste examen (!) met goed einde afgelegd dus was een avondje ontspanning wel op zijn plaats.


Bren met Will en Paul....
Haasten met koken. En effe later met het eten op tafel ......ja hoor. Daar zijn ze.
Alsof we gister nog afschied hadden genomen daar in Sydney op Australie dag. Tja zeker alweer een anderhalf jaar geleden. De tijd vliegt maar ook onze Will is geen steek veranderd.
En zijn fiets maatje Paul is ook een aardige vent. En in het dagelijks leven de "baas" van Will.

We praten over de mooie fietspaden hier in Nederland. Tja als Hollander sta je daar niet bij stil.
Alleen in Australie en de Fillipijnen dan, wanneer je ze op de snelweg ziet fietsen , maar we hebben hier natuurlijk een fantastisch fiets land. En daar komen die twee Eengelsen even heerlijk van genieten.
En ze hebben het weer ook nog mee. Misschien wel iets te warm maar beter dan regen en wind.

Even een fototje op het balcon....
en natuurlijk hele verhalen over onze reis verder door Australie en de Piepies, maar ook de verhalen van Will die samen met Vinny vanuit Australie door ging naar Amerika.
En nu ook alweer een maand of 12 aan het werk is en het liefst morgen weer vertrekt naar de andere kant van de wereld.. Tja, wie niet he?

Wij nemen wederom afschied van Will en hopen daar gauw een keertje langs te gaan in het mooie Bristol. Met Easy Yet moet het goed te doen zijn.

Verders is het werken voor mij en leren voor Bren. En alweer een examen gehad (gister) over verzekeringen.
Nou de alles in 1 polis van de Rabo (interpolis) is nu ook voor Bren Glashelder.
Vandaag en morgen mag ze stage lopen in het Klantencontact centrum.
ik zal de verhalen vanavond wel weer horen.. Tja , dat is wel een pluspunt van gescheiden werk, we hebben elkaar meer te vertellen 's avonds.
En tussen neus en lippen door ook nog maar een tweede auto aangeschaft. Voor Bren om naar het werk te gaan. Want volgende week is het leren en stage lopen maar dan gaan alle teamgenoten ieder een eigen weg. Dus van meerijden is er geen sprake meer, en dus moets er een tweede monster bijkomen...
Hoe deze eruit ziet? volgende week meer.....

en maar studeren....

Allemaal bezoekjes.....

Nu we terug zijn in Nederland wil iedereen ons natuurlijk weer zien en met ons babbelen over hoe de reis was. Dat het allemaal zo snel is gegaan en wat is nou eigenlijk een anderhalf / twee jaar op een heel mensen leven. Nee, je gaat er echt heel anders tegen aan kijken.
Ons etentje bij de "oude" klant was echt heel erg gezellig en heel erg lekker.
De eer valt aan Annelies en Paul van Roemburg.
Twee hele lieve mensen die wij uit de Juffertijd kennen en die voor ons ook al "wel meer waren dan alleen" maar klant. Dus moesten deze "bloemenkinders" maar eens bij hun op visite.
Annelies had een heerlijk maal klaar gemaakt en onze vriend Paul weet daar zoals altijd wel een heerlijk wijntje bij te schenken.
Lekker babbelen over de reis en de landen waar we geweest zijn. Paul en Annelies zijn zelf ook door Australie en Nieuw Zeeland gereisd en weten dus wel waar we over praten...
Een heerlijke avond die veel te snel voorbij was.
Dus moeten we dat binnenkort nog maar eens over doen omdat we allemaal nog veel meer te vertellen hebben...


Nee, deze is niet van ons hoor. Mag alleen de fles even geven...
Door de week gaan we ieder onze eigen weg.
Het is en blijft moeilijk om niet samen naar het werk te gaan. Maar alles slijt zegt men, dus we wachten maar af.
Bren moet heel veel leren en heeft afgelopen week haar tweede examen van de ?? (weet niet hoeveel)gedaan en positief afgesloten. Super. Ik weet wel dat ze het kan. Het is en blijft een strevertje....
 Ze is er nog niet maar het komt allemaal wel goed.

Afgelopen zaterdag hadden we een feestje van een andere "oude" klant.
'Twee jaar geleden was John 50 geworden en gaf hij een tuinfeest. Nu was het de beurt aan zijn vrouw Irene. Ook Irene is 50 geworden en dus weer een reden voor een feestje in de tuin.
Leuk om ook hun weer eens te zien, buiten al het contact per mail of facebook.
En toen we daar in de tuin stonden, onder het zeil tegen de regen, hadden Bren en ik tegelijk een Deja vu . Alsof we weer twee jaar terug in de tijd waren op het eerste feestje in die tuin.
Alleen was het weer nu wat minder. Jammer maar het was wel heel gezellig.

Trotse Mama Simone met Jan Junior...
En gister was de klap op de vuurpijl...
Kent U Simone nog?! Onze vriendin uit Doorn  die ook een bloemenwinkel had.
Eerst in Utrecht en later in Doorn (aan huis).. Tijdens onze reis hadden we wel veel mailcontact met haar.
Het ging haar best wel goed af. Ze had naar eigen zeggen toch nog wel wat zakelike klanten van ons mee gepikt... Maar Nu is ze ermee gestopt...Geen bloemen meer voor haar.
In het jaar voordat we op reis gingen hebben we haar vriend Jan ontmoet.
Leuke gozer uit Houten. Appelkweker van beroep, met hun huis zo tussen de bomen in de boomgaard.
En moment dat wij van onze reis terugkwamen in Utrecht lag er een kaartje in de brievenbus van Jan en Simone...
Tja, wij geloofde het eerst ook niet maar het is toch gebeurt... Jan en Simone hebben een kleintje gekregen. Jan Junior. Lief klein kereltje.
Dus een reden om eens langs te gaan op kraamvisite.. En natuurlijk om eens effe lekker bij te beppen over onze reis en Simone haar zaak en alles er omheen.
Dat ze nu samen getrouwd en trotse vader en moeder kunnen zijn.

Scheetje he????
Moeder en de kleine maken het goed. Alles is gezond en de kleine heeft alle tenen en "lange" vingers.
Dat gaat vast en zeker een vlotte appelplukker worden.
En zo ziet u maar dat er in een tweetal jaar toch een hele hoop kan gebeuren.
Ik vond het in ieder geval leuk om die kleine frummel even de fles te geven. En nee, er komen geen gevoelens los om er zelf ook maar eentje te gaan maken... Wij houden het wel bij oefenen.
Maar voor Simone en Jan vinden we het fijn. Ze stralen van geluk....

En vandaag ?.....Is het gewoon weer de orde van de dag.
Ik ga straks naar de bloemenhandel en Bren zit alweer volop te leren bij de Rabobank. Op naar het volgende examen....

Hoera Bren heeft een baan.

Wie zegt dat er te weinig werk te krijgen is zit er helemaal naast.

Nog niet bij Randstad de deur uit of er word al gebelt vooreen sollicitatie gesprek.

Bij de Rabobank.Op de klantencontact service desk. Een opleiding intern bij de Rabo en dan aan de bak op het klantencontact centrum en op filialen van de banmk.

Pittige eerste weken staan haar te wachten met leren en examens.

Maar ja, je moet er wat voor over hebben.

Maar werk is er wel.

Haar eerste week zit erop. Met veel kennis maken, studie uren en nieuwe dingen ontdekken.

Het lijkt er een leuke baan,met veel potentie in de toekomst.

Nou i kben jaloers hoor. Ten eerste omdat ik haar nu niet meer aan het werk zie.Natuurlijk hebben we  's ávonds veel tegen elkaar te vertellen maar het is toch anders.

Je gaat nt meer samen naar het werk en alle dagen dat we samen waren, is het tijdens werk of vrije tijd, zijn in 1 klap veranderd.Nu gaat ieder zijn eigen weg naar het werk en dat voelt erg leeg.


Voor mij in ieder geval wel.
De komende 8 weken worden leren en stage en daarna word het hopelijk wat rustiger.
Bij de firma van Wijk is het in de bloemen leuk. Maar er zijn toch ook wel wat haken en ogen.
Allereerst blijft het leuk om met bloemen te werken.
Dat is iets wat ik en Bren van begin af aan hebben geleerd en dat toch in je bloed zit...
Maar het is ook arbeids intensief. Het sjouwen met de emmers, hele dagen staan en lopen, en dan nog eens de telefoontjes van (ja !) bloemisten die weer wat aan te merken hebben. En dat is nou precies hetgene waar we onze winkel voor gestopt zijn. Dat hele intensieve.
Maar gezellig is het wel met de "jongens van Putten".

We zullen wel zien hoe het zich ontwikkelt, in ieder geval voor de vakantie periode.

Maar voor Bren is het ook ontzettend aanpassen. De hele dag op je kont zitten is ook niet iets waar we beiden goed in zijn.
Ik ben in ieder geval wel erg trots op d'r. Ze heeft in korte tijd een baan en voldoende mogelijkheden om door te stomen in de toekomst. En bij een bank is toch ook niet zomaar iets. Zeker niet bij de bank die in de kredietcrisis haar eigen hoofd boven water heeft weten te houden zonder steun van de staat.
Nee,de Juffers komen er wel, al is het met vallen en op staan.

In ons huis is het bed eindelijk gearriveerd. We slapen in ieder geval niet meer op de grond.
Natuurlijk scheelt er nog wel wat aan de levering van het bed, maar dat zal Auping best wel veranderen.
De plantjes op het balkon staan er fleurig bij en het voelt steeds meer als ons eigen huis.
Ziggo heeft de aansluitingen gemaakt voor het internet en Tv. Dus we halen het "niet" tv kijken van de afgelopen 17 maanden wel weer in hoor...
Nou alleen nog even wat beter weer, zodat we wat meer van het balkon kunnen genieten.

Het terug zijn in Nederland valt toch zwaarder dan ik had verwacht. Natuurlijk het weer (eerst warm en nu pet weer)en het dragen van schoenen. Al weer eelt en zere tenen.
De slippers staan in de kast, jammer hoor....
En aan de andere kant voelt het aan alsof we hier alweer maanden aan het werk zijn.
We proberen het vakantie gevoel nog wel steeds vast te houden, maar dat blijkt in de praktijk nog wel eens tegen te vallen. Maar dan wijzen we elkaar er nogmaar eens op.

Morgen gaan we eens bij een "oude" klant van ons kijken en een happie eten.
Hoe zou dat zijn.? Ik weet het niet,maar erg gezellig zal het zeker worden.
Dus houd ons maar weer in de gaten via dit medium.....

Dagje fietsen Utrecht

Het is Hemelvaarts dag in Nederland...En gelukkig heel erg mooi weer.
Wij besluiten na het "klusweekend"  van daarvoor om vandaag maar eens helemaal niets te doen en een lekker stukje te gaan fietsen.... Een beetje ons eigen "oude" Utrecht verkennen.
Even de camera erbij pakken en eerst maar eens een paar foto's maken vanuit onze slaapkamer en vanaf het balkon.
Er is een grote drukte voor de deur van allerlei roeiverenigingen die in het water liggen... Prachtig gezicht...
Ook nog eens wat "monumentale" kotters die voorbij komen...Leuke plaatjes...


Het klusweekend  behangen en bij komen van de eerste week werken.!?
Onze eerste stop op de fiets is bij een van de bouwputten die Utrecht nu rijk is.
Die van het oude Muziekcentrum Vredenburg. Eindelijk is de vergunning er door en word er flink gebouwd om het nieuwe muziekcentrum en aangrenzende faciliteiten te bouwen...
Ook daarnaast waar de "Catharijnebaan" loopt word gebouwd. Hier gaat men de singel die jaren geleden gedempt is weer openen als gracht, mag wat kosten...!
Verders op de fiets naar de Domtoren en kerk. Vanuit onze slaapkamer in Bren haar "oude" huis konden we hem al zien pronken en nu vanuit deze slaapkamer hebben we ook weer een prachtig uitzicht. En tot op heden nog nooit in de toren geweest. Nu met dat mooie weer moesten we het maar eens proberen... Maar een rij dat er voor de deur staat. Een hele bus met Italianen en zo voorts. Dus wij besluiten het voor vandaag maar over te slaan en op een later tijdstip aan de 365 treden te wagen die de toren telt.

Wel nemen we een kijkje in het hofje dat binnen zich binnen de muren van de kerk bevind. Bloemen en kruiden staan in volle glorie en we halen ons hart op aan al die bloemenpracht. En denken bij het zien van deze tuin terug aan onze reis door Frankrijk en de tuinen van Arlez (van Vincent van Gogh) en de prachtige tuinen bij het Gouvernements huis  in Sydney. Leuk he?
En natuurlijk barst het ook hier van de toeristen... Jammer aan de ene kant, maar ook goed om te zien dat onze geschiedenis door vele andere culturen bekeken word.
We zitten een half uurtje in de tuin en vervolgen onze weg aan de andere zijde van de kerk waar nog een stuk van de oude stadsmuur te zien is... De mooie pandjes er omheen met scheve muren en gevels waar je naar kunt kijken en wegdromen naar de middeleeuwen...

We fietsen verder door de binnenstad, langs de grachten en schieten dan verder door de natuur in. Het landgoed Rhijnauwen bied heel veel groen en mooie fietspaden. Hier en daar stoppen we om een blik op Utrecht te werpen over de groene weiden... Ook nog eens grappige kleine huisjes die je zo nu en dan tegen komt. Van eentje neem ik gauw een foto. Dat lijkt net een "Hans en Grietje" huisje.

Via Bunnik naar Houten en dan via de land weggetjes weer terug naar Utrecht en het Merwede kanaal...
We hebben er een aardig ritje op zitten. Heerlijk genoten van het mooie weer en door het zien van de "oude" cultuur ook wel weer met wee moed terug gedacht aan onze lange reis en al die bouwkundige objecten in Australie en Nieuw Zeeland. Jammer dat het allemaal weer voorbij is. Negentien maanden gaan echt snel voorbij.
Maar Utrecht doet er niet aan onder. Ook hier zullen we best wel vaak (met camera) door heen gaan om cultuur te snuiven... En natuurlijk veel geld sparen om wie weet nog weer eens ergens naar toe te gaan.
De herinneringen zijn nog vers en goed om op te teren.

We wachten gewoon weer op een mooie dag om er op uit te gaan
en een lekker pilsje pakken op een van die gezellige terrasjes aan het water...

Zwoegen

Tja, de eerste week zit erop.

Wat een gezwoeg weer. Echt dat harde werken zijn we, en in ieder geval ikzelf na die 19 maanden helemaal verleert. Afgelopen maandag was mijn eerste dag meedraaien bij de bloemen en plantengroothandel van de Firma JC van Wijk in Putten.

De jongens waar wij "vroeger" (dan wel op de veiling) onze bloemen vandaan haalde.

En ja hoor. De bloementijden zijn alweer aardig terug.

De maandag was in feite een "makkie". ik mocht om 12 uur beginnen ipv om 6 uur.

De maandagochtend is altijd wat rustiger en ik moest mijn krachten maar voor de middag bewaren, en dat heb ik geweten ook.

Het omgaan met hun computerprogramma. Klanten bestand ontdekken...
Weer nieuwe bloemennamen natuurlijk.

Het gestress wanneer de vrachtwagen binnen komt en alle bloemen uitgeladen moeten worden en dan natuurlijk verdeeld onder de klanten. EN ja, het komt altijd te laat en het is nooit genoeg natuurlijk.

Ik weet , ik weet het. Vroeger stonden we zelf aan de andere kant van die lijn. En nu sta ik aan hun kant.

Nu krijg ik de klant (bloemist) aan de lijn die zegt; He; waar zijn mijn witte rozen, of mijn Lathyrus.

Tja, niet binnen gekregen of zoiets... Je verzint maar wat.

Nee, in de bloemen is het altijd wat.

Dde dinsdag was er weer iets beter. Wel weer vroeg beginnen, maar ook op tijd klaar.

en weer wat met de computer geleerd..

Woensdag was een toppertje....Vroeg beginnen en laat klaar. En dan weer een uur naar huis terug rijden he? En altijd file naar Utrecht toe. Nee, dat gaat em wel worden hoor. Gelukkig heb ik dit alleen maar voor de vakantietijd afgesproken en zit er hier een vast dienstverband nog niet helemaal in.

Maar het is wel erg gezellig werken met die jongens en ik verdien ook nog eens wat bij. Want tja, het loopt er hier wel uit, maar er moet ook weer wat binnen komen he!

Bren is intussen ook al druk met solliciteren. Een berichtje naar de Fleurop en een gesprekje bij de Randstad. Je weet maar nooit.

Een baan om samen te werken zit er voorlopig nog niet in .

En dat is wel het meeste waar ik een beetje tegen op zie.

Ik mis mijn meissie wel en met haar werk ik toch het lekkerste.

Maar wie weet wat er nog gaat komen. Eerst dit maar weer eens op de rit hebben en dan zien we wel weer verder.

De donderdag was een redelijke dag.... Niet al te laat klaar en toch weer een hele buts bloemen de deur uit gewerkt.

En de vrijdag was de klap op de vuurpijl... Vroeg beginnen om al die laatste bloemen de deur uit te duwen...

En natuurlijk weer laat klaar... Al met al zaten de eerste 45 uur er al weer op.

Lekker hoor zei "ome Rob' de chauffeur... Je bent die 19 maanden zeker al weer vergeten na een weekje werken bij van Wijk.....

Tja de slogan is dan ook; Geen punt bij van Wijk...hihi.

Het weekend hebben we lekker rustig aan gedaan. Nog wat klusjes in onze "nieuwe" woning.

De slaapkamer opnieuw in een behangetje gezet.... foto's komen later als het nieuwe bed er ook staat.

En vandaag.... wederom maandag. Om 12 uur beginnen en even over zessen klaar om dan om kwart over 7 thuis aan te kakken.... Hehehe!

Morgen word helemaal een vroege start. Dan sta ik er namelijk alleen met Gijs....

Mogen we het samen proberen de boel op tijd af te hebben....we zullen zien..

Het leven van een bloemhandelaar gaat nou eenmaal niet over rozen (zonder doornen).

Oma is 85 geworden,...reden voor een feestje.!

Natuurlijk hadden wij de uitnodiging al ontvangen.
Daar in de Fillipijnen  was het al bekent. Onze Oma Prins (Oma van Marco's zijde) gaat 85 jaar worden. En dus een reden voor een groot feest... Echter toen was het nog niet bekent dat wij terug zouden komen naar Nederland. Dus iedereen zou komen, van zonen en dochters tot klein en achterkleinkinderen. Behalve ons twee.
Maar goed. U weet allemaal hoe dat verder gelopen is en tja, daar staan wij dan ook.
Op het "Pitch en Put" terrein in Leidschendam. In het "zaaltje" van de "midden"golf vereniging.
De hele familie is aanwezig.


Zoals bij de jarige in de Fillipijnen, ook hier ballonnen met de leeftijd van de jarige!
Het zaaltje is al gezellig gevult als wij binnen komen. Koffie met gebak word geserveerd en de hele boel is met elkaar aan het kletsen. Vele hebben elkaar langere tijd niet gezien, maar wij zijn natuurlijk het ergste..
Negentien maanden is wel een hele lange tijd en worden daarom ook door een hoop aangesproken en "ondervraagt" over de reis en alles er omheen.

Het is ook leuk, om je familie weer eens een keertje te zien. Vooral de neven en nichten die we al "jaren" niet gezien hebben. Wij worden ouder, maar zei natuurlijk ook. Met aanhang en ook nog eens met kinderen.
Tijden vliegen voorbij als je daar over nadenkt...

en dat zal mijn Oma ook wel denken.. De tijden vliegen.... Nu alweer 85 jaar oud.
Best wel een prestatie. Nog goed van verstand en nog goed ter been.. Wat wil een mens nog meer.

Schatje he? Onze jarige jop...
Aan drank ook  geen gebrek. Er word van alles geschonken en halverwege het feestje komt er een warm en koud buffet op tafel...

En word er vollop gepraat en gelachen.
Daarna ook nog even met zijn allen op de gevoelige plaat....
Eerst oma met haar kinderen en daarna met de hele bups.... Dan nog eens met de klein en achterkleinkinderen... Onze fotograve heeft het er maar druk mee.!
En wij doen er natuurlijk met ons toestel nog even een schepje bovenop....
Tja, voor een Oma die dagelijks je blog leest moet je natuurlijk een uitzondering maken en extra je best doen om voor haar ook zo'n verhaaltje te schrijven...
Nou daar komt ie hoor Oma... Deze is helemaal voor U.
En dat u er nog maar lang van mogen genieten en er nog heel veel mag gaan lezen in de toekomst.
Wij proberen in ieder geval ons best te doen om onze blog in ere te houden.....

Gezelligheid en lekker ouwe neelen....

Van oudste naar jongste dochter, Ria, Arda, Antoinette en Jolanda....
En zo kijken we heel lang uit naar de verjaardag van Oma en het feit dat ze 85 heeft mogen worden....
En dan nu na een leuke middag is het alweer voorbij en gaan we morgen gewoon weer verder met de orde van de dag..... Voor mij is het al tijd om wat te gaan doen... De jongens van van Wijk uit de brand gaan helpen.... Op de bloemengroothandel in Putten de bloemen verdelen, facturen verzorgen enz...
Zolang er daar in deze periode werknemers op vakantie gaan ga ik ze helpen op de groothandel.. En daarna....? Zien we wel weer verder...Maar de "vakantie" is nu toch echt aan een einde gekomen....SHIT!!!!