Hoera, weer naar het thuisfront

Na een zware week in mij n eigen bed, moest het er toch maar van komen.... Op naar het ziekenhuis. Nog nooit in een ziekenhuis gelegen en dan voor het eerst in een ziekenhuis bed en dan gelijk in de Filipijnen. Maar ja, geheel uit gedroogd en erg slap. Veel hoofdpijn en de hele dag door zweten maakte het dat ik opgenomen moest worden.
Maar achteraf geen enkel probleem mee gehad. Ze hebben hier in  Dumagute een fantatisch ziekenhuis. Niet in het oude gedeelte maar de nieuwe zijvleugel die er sinds een paar jaar staat ziet er echt heel netjes uit.
Mooie ruime kamers en wanneer je dat wilt kan je partner in je kamer blijven slapen.
Zij het wel op een wat kleiner Filipijns bed , maar het kan allemaal wel.




Het Silliman ziekenhuis in Dumaguete..
En dat je partner er is, is wel erg makkelijk. Te meer omdat ze je medicijnen voorschrijven, maar die moet je dan wel beneden om de hoek zelf gaan halen...
Dat gaat natuurlijk niet als jij daar zelf ligt, met je infuus en je 40 graden koorts..
Dus daar gaat Bren om weer een nieuw antibiotika te halen.
Dan weer de gang op om onze waterflessen te vullen. want dat hebben we wel weer geleerd in die paar dagen. Gemiddeld 4 liter per dag weg drinken.Das meer dan in Holland.
Over het eten ook helemaal geen klagen. Veel beef en kip, met aardappels. Veel aardappels en tomaat omdat daar veel Potassium in zit. En dat was nou net het product wat ik niet meer in mijn lichaam had. Of in ieder geval een te lage hoeveelheid. In het foto album staan ook foto's met de uitslagen waar het potassium gehalte te zien is....Ja, daar leren we ook weer van.
De dokter is perfect, een hele aardige man. Spreekt goed Engels en kan het ziekte beeld goed uitleggen. We mogen alle uitslagen te zien en krijgen er zelfs kopien van om aan de verzekering te laten zien...Nee, aan service ligt het niet.

De nieuwe zij vleugel, ik lig op de derde verdieping en Claudien ligt 5 kamers verder en Adriaan ligt er een kamer naast. Ja drie man van het resort liggen onder zeil.
Na vier dagen mag het infuus eraf en na de vijfde dag mag ik dan eindelijk naar huis. Claudien mag ook naar huis. Adriaan mag twee dagen later naar huis, maar die is dan ook wat later opgenomen...
blijkbaar hebben we alledrie van hetzelfde last gehad.
na drie dagen thuis bijkomen gaan we terug naar het ziekenhuis om weer een paar bloedtesten te hebben. Na een paar uur wachten gaan we weer naar de Dokter Garcia en krijgen het goede nieuws dat alle waardes in het bleod omhog zijn  gegaan en krijgen het advies mee om nog rustig aan te doen en veel rust te houden.

Daar ligt ie dan, met daarachter het "kleine" bedje van Bren.....
Mmet de rust gaat het goed. we doen niet zo veel in het resort , maar dat halen we later wel weer in. Drinken veel water, maar eten ook "gewoon' weer goed. En natuurlijk veel potassium.... en weer wat aankomen. Want ik ben zo'n kleine 10 kilo kwijtgeraakt. De weegschaal bij doc gaf 81 kilo's aan. daar schrok ik zelf ook wel van. Bren is ook een paar kilo's kwijt, als is het alleen al maar van de stress. maar goed. we zijn allemaal weer "thuis" en kunnen met de normale zaken van de dag weer verder....

De medicijnman, om de hoek van het ziekenhuis. Heel apart....

Je vraagt je soms af waarom!!!

Hierbij maar weer eens een nieuwe update om jullie maar weer even op de hoogte te brengen van al onze activiteiten hier. Ons project bij de rivier is bijna op zijn eind dat wil zeggen alles is schoon maar nu moet er nog wat kleur ingebracht worden. Natuurlijk word het met een likkie verf altijd kleurrijker maar wat planten en bloemen mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Dus daar gaan we nu voor op pad. Nog even volhouden voor de foto tot het eindresultaat!!! We kunnen weer verder met het uitdunnen en schoonmaken van de bamboes. Dat zal altijd wel een hele klus blijven hier op dit stekkie maar gelukkig is dat niet voor ons om het bij te houden. Allen voor nu zijn we zo gek. Ook de "wall" achter de bungalows hebben we netjes afgemaakt en dat ziet er ook tip top uit! We kunnen het nog steeds hoor......Maar nu staat het project even op een laag pitje....
Afgelopen maandag nadat we zijn wezen shoppen en lekker een bakie hebben gehaald bij Robinsons voelde Marco zich niet zo lekker. Hij is lekker gaan liggen in "onze" bungalow misschien wat te kort aan slaap vanwege de warmte, maar er begon  koorts op te spelen en hij zweet zich een ongeluk.
Hier in de Filipijnen is het heel anders om ziek te zijn het is niet zo fijn aangezien het hier warm en vochtig is ,is het zwaarder en schijnt het allemaal wat langer te duren. Dus volhouden en lekker vertroetelen. Ook Claudine (Adi's moeder) begint op dinsdagmiddag met koorts en heel erg hoesten. Dus ook zij naar bed.
Maar na donderdag vind ik het wel genoeg geweest en moet er iets anders gebeuren. Dus op naar een docter in het ziekenhuis. Om 8.15 moeten we ons melden op de emergency room nadat we eerst gebeld hebben met een arts om een afspraak te maken. Tja het gaat hier allemaal wel wat anders toe dan in onze vertrouwde omgeving, maar oke daar leer je wel mee om te gaan.Er word ons geadviseerd om een bloedtest te laten doen en een urine test. Daar had ik natuurlijk al wel op gerekend en dus al urine meegenomen. Nou vergeet dat maar ze willen graag verse urine. En daarna een uur wachten op de uitslagen. Ook Claudine is mee maar zij gaat al onderuit en er word voor haar alvast een bed klaargemaakt om de emergency room zodat ze liggend kan wachten. Ik ga samen met Mar lekker buiten zitten wachten want binnen is het vreselijk koud met al die airco's. Wat ik natuurlijk al een beetje verwacht had zijn de uitslagen niet goed. De docter is heel erg vriendelijk en adviseert dan ook om zich op te laten nemen in het ziekenhuis. Tjee dat is wel even een klap zeg, een ziekenhuis in Nederland is al niet waar je wil liggen maar zo aan de andere kant van de wereld in een " minder ontwikkeld" land denk je er zeker nog even over. Maar oke laat ik dan eerst maar eens vragen wat voor een kamers ze hebben.....En dat valt toch eigenlijk wel 200 procent mee. Er is hier een aparte vleugel met prive kamers die na westerse maatstaven zijn aangepast...??
Dus we besluiten om Marco dan maar onder te brengen hier. Uit de bloedtest is gebleken dat zijn rode bloedlichaampjes heel erg laag zijn en hij is redelijk uitgedroogd toch!!!! Terwijl hij 4 -5 liter water drinkt per dag. Maar ja wat wil je met al dat zweten. Je hebt het toch altijd te laat in de gaten.
Dus gelijk aan het infuus. Volgens de uitslagen en de conclusie van de arts denken ze aan de Dengue fever.
Dit gaat altijd gepaard met spierpijnen, hoofdpijnen, koortsaanvallen waardoor snel uitdroging optreed en de lage platelet count zoals ze dat hier noemen. Dit is alleen maar te constateren door een bloedtest.
Tja en dan nu maar afwachten. Het nadeel is dat er geen medicijnen zijn je lichaam moet het zelf doen.
Ze kunnen je alleen iets geven tegen de pijnen en als je koorts hebt een paracetamol....
Daar gaan we dan, wachten en wachten... Een pluspunt is wel dat ik mag blijven in het ziekenhuis ook tijdens de nachten er staat een filipijns bedje naast de zijne waar ik gebruik van kan maken. Dat doe ik dus maar lekker, ik laat hem hier niet alleen achter hoor.
We zijn nu twee nachten verder en zijn platelet count loopt weer iets op maar zijn hoofdpijn blijft aanhouden.
Het is nu een kwestie van volhouden en afwachten. Jullie horen weer van ons zo gauw ik meer nieuws heb te vertellen over zijn toestand....Duim maar voor Mar dat het gauw beter is want hij vind het vreselijk om hier in het ziekenhuis te liggen, dit is de eerste keer van zijn leven in een ziekenhuis en dan ook nog hier!!!! Je vraagt je soms af waarom gaat het leven toch zo!!!! Tot gauw weer.

Bambulo in wording

Tja hoor, daar zijn we dan eindelijk weer.
Het heeft even geduurt. We zijn dan ook heeeeeel druk geweest. In de tuin van Nena en Adi.Twee weekjes hier en het lijken er nu al 2 maanden. Watt een hoop werk ligt hier nog.
Het restaurant dat gebouwd word moet in December open... Nou dat zal wel gaan lukken. Maar de tuin er omheen vraagt veel werk. De  Bamboe struiken heben in jaren geen onderhoud  gehad. Dus een hoop oude en halve scheuten moeten weggezaafd worden. En dat is een K klus. Maar goed. er komt schot in. Daarnaast is er naast het restaurant een waterval met "rivier" die midden door het resort loopt.



Ons huisje. Wij zijn de allereerste bewoners op het resort !!
De waterval is volgelopen met slik en stenen. Dus een hele klus om de poel die eronder ligt schoon te maken.
Scheppen van stenen en slik is niet makkelijk. Eigenlijk hebben we er een machine voor nodig. Maar huren is hier een kostbare aangelegenheid. Je kan beter een blik Fillipinos open trekken. Die zijn veel goedkoper. Maar die zijn al in de tuin aan het werk en de andere bouwen het restaurant. Na enkele dagen trekken we twee van de tuinmannen van hun project en plaatsen ze in ons waterval project. Ze zijn er niet erg blij mee, maar daar hebben we schi..... aan . De waterval moet schoon en de basins die er aan verbonden zijn ook. Starks moet de keet open en draaien......dus opschieten met scheppen...

De binnen zijde van onze bungalow.....
Zo af en toe gaan we ook nog eens shoppen in Robbinsons...... Een nieuwe winkelhal met de wat modernere winkels.. Van dat soort die  je nu ook wel in Nederland en Australie zult zien.... Daar lopen wat meer vakantiegangers en de mensen van het land die wat rijker zijn dan de gemiddelde Fillipino.... Want die kunnen dat allemaal niet betalen hoor. Tja op zondag....dan is het er druk. waarom.....? Niet omdat ze dan  vrij zijn en dan lekker kunnen shoppen.... Nee, dan zitten ze met horden binnen in de plaza omdat daar de Airco draait en daar kunnen ze dan mooi van genieten... Grappig he?

DE gigantische bamboe struiken met takken van 10 tot 17 cm. doorsnede...
Adi is kok van origine dus aan het eten lgt het niet. Twee keer per dag hebben we een geweldige maaltijd... En het meeste is met  rijst of pasta en vlees..... Vis houden ze zelf niet zo van... Dus dat komt minder op tafel.. Maar dat geeft niet. Als later het restaurant draait komt er vanzelf meer vis op tafel...

We zijn ook al een keertje bij het Thalatta resort wezen  luchen met zijn allen. Dis is het resort waar Nena twee jaar geleden heeft gewerkt en waar Bren met mij en Reinier drie andere Filippijnse dames hebben leren zwemmen... N u twee jaar later is het resort uit gebried tot 16 kamers en is een mooi voorbeeld voor Adi en Nena van hoe ze het zouden willen hebben. Niet zoveel kamers en niet aan zee, maar wel een mooi groen resort met een zwembad (moet nog komen) en een geweldige goeie keuken...Het is leuk om te zien dat het geod gaat met dit resort, omdat het bij andere op het moment wat minder gaat. Maar dat ligt aan de markt en de recessies in Europa....

De bouw van de Muur om uitwassen van grond te voorkomen....Eindfoto komt nog.
Dus we zijn hier nog lang niet klaar. en we hebben ook nog geen haast. In November komen Bren haar ouders langs om ons te bezoeken en ons tuinproject te zien en later in December komt Mar zijn moeder ook nog eens de boel inspecteren.... leuk dat ze het met eigen ogen komen bekijken....Dus we moeten opschieten om het redelijk af te krijgen voordat ze er zijn.....En wij zullen nog meer foto's maken... Van de waterval en de bassins en de muur die bijna  is.......Bambulo gaat af komen, het duurt alleen nog effe...
Tot gauw...

Afscheid Australie en welkom op Dumaguete !!!!

Afscheid van Australië en op naar de Filippijnen.

De laatste dag in Australië maken we er een feest van. Faye en Aad nemen ons mee naar Domain Chandon. Een van de weinige Australische wijn gaarden die een bruisende wijn (Champagne) maken. Vier heerlijke wijnen om te proeven, samen met een heerlijke Antipasta schotel en een kaasplank, met heerlijke kazen uit de streek. Een geweldig uitzicht en lekker zitten kletsen over de leuke tijd die we hier gehad hebben en de toekomstvisie verder in de reis…En natuurlijk het verdriet van het afscheid nemen….. Na de lunch toeren we nog wat door de Yarra Vallei en gaan we een bakkie halen bij de Innocent Bystander. Een potje tafelvoetbal met Aad, Archie en Adam. En dan  op naar huis voor een laatste nacht in deze plaats. ‘Smorgens vroeg (3 uur) de wekker om op tijd naar de luchthaven te gaan.

Daar staan we dan. Woensdag 22 september, vroeg aan de gate op Melbourne Airport.

Een bakkie met Aad en Faye, afscheidszoenen en tranen. Want het is toch niet niks om “een tweede vader en moeder” achter te laten. Maar het is goed zo. We zijn hier een lange tijd geweest. Hebben elkaar geholpen met van alles en nog wat en nu is de tijd om verder te gaan. Nog een laatste belletje met Vanessa (ook in tranen) en dan gaan we toch echt over de rode loper naar de paspoort controle…. En een uurtje of anderhalf later zitten we in een “gloednieuwe” boeiing 777 en gaan we richting Manilla. Totaal met tussenstop op Sydney een 10 en een half uur durende trip….

De heerlijke lunch met Aad en Faye bij Domain Chandon.

De avond in Manilla in een hotelletje… Simpel maar goed. Wat is Manilla toch een aparte stad. Nee, niet onze stad. Te veel lawaai en armoede. We doen er een uur over naar ons hotel terwijl we er de volgende ochtend (weer vroeg) een kleine 20 minuten over doen om weer terug te zijn op de luchthaven voor een tripje van een uurtje en tien minuten naar Dumaguete. De hoofdstad van het eiland Negros.

Een studenten stad, en voor Filippijnse begrippen een mooie winkelstad. Natuurlijk niet te vergelijken met Australië of Nederland, maar het ziet er rijker uit dan een gemiddelde Aziatische stad.

En ze spreken hier vanwege de Amerikaanse militairen (die hier zaten vanwege de oorlog tegen Japan) een goed woordje Engels. Zelfs de oudere onder de Filippines doen aardig hun best zich goed verstaanbaar te maken.

Het afscheid op Melbourne......laatste minuutjes Australie....

En daar staan ze dan. Onze vrienden Nena (Filippijnse) en Adi (Zwitser) met hun zoontje Yoshua op de arm. Ze zien ons gelijk en staan uitbundig te zwaaien. Erg leuk en een heel goed gevoel. En het is hier warm. Wat een verschil met Healesville. Vijf en dertig graden. We kunnen gelijk wat uit trekken. Tja, vanwege de kilo’s in de koffer waren we gebonden om meer kleding aan te trekken om de toch al te vele kilo’s in de koffer te drukken. Maar nu hebben we die kleding echt niet nodig.

We gaan gelijk samen de stad in om wat boodschappen te doen. Wat  toiletspulletjes; scheerschuim, tandpasta, Deo rollers enz…. Want dat hadden we allemaal in Australië achter gelaten. Een nieuw winkelcentrum en een heerlijke koffietent. Ja, ze gaan er hier ook verder op vooruit. Langzaam maar zeker. En dan rijden we naar hun huis. Naar het kleine resort met het restaurant. Allemaal nog in aanbouw, en nog niet helemaal af. Maar we zijn hier om ze voorlopig te helpen om het af te maken. De tuin (levensgroot) moet nog een hoop aan gebeuren. Ook al loopt er een tuinman, toch blijft er genoeg werk over.

Ons huisje is wel klaar En na een heerlijk maal  en een hele gezellige babbel met Adi zijn ouders die hier ook komen wonen gaan we naar ons huisje…Wij de eerste die hier als gasten blijven slapen… Een hele eer.

Eindelijk zien we ze weer. Na 2 jaar skype en facebook contact....

Na een rusteloze nacht; geluiden van buiten  en weer een nieuw en ander bed, gaan we een nieuwe warme en zonnige dag tegemoet. Vandaag helpen we met het uitdunnen van de meters hoge bamboe struiken. En niet zonder gevaar. Die dingen zitten vol met doornen en uitlopers met stekels. Maar nadat er een deel is gekapt en verbrand, ziet het er al weer heel anders uit.

En als je kijkt aan wat we vandaag gedaan hebben, zijn er nog heel wat dagen nodig om het allemaal aan kant te hebben. Maar Nena en Adi hebben nog geen startdatum gezegd. Eerst moet de boel af en gereed zijn en dan is er pas een opening. Wij hebben in ieder geval even ons eigen plekkie met een bed en een douche. De rust van het oerwoud. Alhoewel het een kilometer van het water af ligt, mogen we niet klagen.

Vandaag een dagje stad gehad en morgen gaan we weer verder in de tuin…..Zwaar werk, maar het geeft wel voldoening…..en het is voor het goede doel. Waar heb je anders vrienden voor…

De eerste nacht een perfecte Volle Maan......

The Melbourne show en meer..!

De dagen gaan al wat sneller en het einde van onze Australie reis komt in zicht. Maar Faye en Aad zijn ons nog niet zat en nemen ons overal mee naar toe... Vandaag een uitje met de tuinclub naar een narcissen kwekerij. Dat is voor ons natuurlijk gesneden koek. Maar we gaan met de hele club mee en laten ons op De Hancock Narcissen Kwekerij uitleggen hoe het kweken van deze bloem er hier in Australie aan toe gaat. Niet veel verschil met de kweekmethodes die we in Nederland gebruiken. Alleen bij ons koppen ze de bolbloemen om de voeding in de bol te houden, en dat doen ze hier op deze kwekerij helemaal niet. Waarom kon deze meneer ons niet vertellen, maar zo word het nou eenmaal hier gedaan. Dus daar laten we het maar bij. Deze meneer heeft wel een hele mooie show tuin met alle soorgten die ze daar verbouwen. Leuk om te zien en een beetje een Nederlands tintje aan dit uitje. Want de Narcis is toch wel echt iets Nederlands , toch?
Buiten het feit dat het een ontzettend koude en regenachtige middag was, hadden we het wel naar ons zin..

De Showtuin van de Hancock Narcissen Kwekerij....
Een andere club waar Faye heel veel tijd in stopt is die van de plattelandsvrouwen....De CWA (Country Woman Association). En in de schoolvakantie die nu gaande is in Australie, vind er ook de Melbourne Show plaats. Deze show word op de "showgrounds" van Melbourne gehouden. En waar moet je dan aan denken; allereerst een grote Kermis, voor groot en klein. Daarnaast veel hallen waar allerlei dierenshows gehouden worden. Van honden (alle soorten en maten) shows tot aan een kippententoonstelling en een grote hal waar allerlei kookkunsten e.d. getoont worden.... Denk maar aan een veredelde huishoudbeurs... Alles op 1 groot terrein. Met eetstalletjes, koffietenten en bars met alle sooreten bier van de wereld. En 1 van die eetgelegenheden word gerund door de damens van de CWA. Dus we hadden in ieder geval een goedkoop kaartje om het terrein op te komen..We ontmoeten Vanessa op het terrein en terwijl Faye haar plicht vervult in het CWA paviljoen gaan wij de boer op om alles eens op ons gemak te gaan bekijken..

1 van de hondenshows op het terrein van de Melbourne show...
We beginnen bij de bloemen afdeling. Een hal met bloemen  en huisdierenhandel.. Nou, die bloemen waren we al gauw door heen gehobbelt en viel een beetje tegen.Op naar de honden. Buiten op het namaakgras worden er wedstijden gehouden met alle soorten en rassen van de honden in dit land.
Erg leuk om te zien. Kijk maar op het fotoalbum, we hebben er aardig wat plaatsjes van geschoten..

Van de honden door naar de Alpacca's. De Lama, zoals wij ze kennen. Een heel interessant babbelte gehad met een fokker van Lama's. Er schijnt heel wat geld met deze dieren verdient te worden en dat de Europese markt een sterk groeiende is. Welke twee soorten Lama's er zijn, kwaliteit van wol en ga maar door. Leerzaam en leuk tegelijk. Het blijven mooie en lieve beesten en erg intrigerend. Dus je weet maar nooit, misschien gaan we wel lama's kweken in Nederland.

De houthak wedstrijden.......wat een klus..
In een andere hal worden er houthakwedstrijden gehouden.. Ja, en niet voor te stellen, maar dat is hier een ware volkssport. Van Opa naar zoon , kleinzoon en schoondochters.. De hele familie doet mee met dit festijn.. En bijlen zo scherp dat je er jezelf mee zou kunnen scheren...
Het houtblok word geprepereerd. Zo neer gezet dat de hakker er het snelst door heen kan. Dan word de boel vergrendeld met bouten en nagels. De krijtstrepen geven de ruimte van het te hakken stuk aan.... Iedereen klaar? Hakken maar.... Een kabaal van jewelste, mannen en vrouwen die er naar hartelust op los hakken totdat het blok in tweeen is... En dan maar hopen dat je de snelste bent... Een hele belevnis....

De schapen en rammen, alle soorten vertegenwoordigt op de show.
Verder zijn we getuige van koeien shows, schapenwedstrijden en noem maar op. Een hele hal met jong vee. Lammetjes en kalveren. Een broedhok voor eenden... En toevallig komt er net een uit het ei. Gaaf gezicht om te zien hoe zijn klein beestje zich een weg naar buiten werkt. Getuige zijn van lammetjes die geboren worden... Ja het gebeurt allemaal tijdens de Melbourne show... Het jaarlijkse familie uitje....Al dit dierenspul met op de achtergrond de herrie van muziek en lawaai van de kermis... Een hele belevenis en wij mochten er weer getuige van zijn. Leuk om het gezien te hebben, maar blij er niets voor betaald te hebben...

En zo blijft er nog maar 1 dag over in dit land. De trip is al meerdere malen van plan verandert en zo ook deze keer. Bali zou nu ons land van verblijf zijn, maar we hebben de vlucht afgelopen donderdag niet genomen... Het plan lag er om na een verblijf van een paar weken op Bali, door te vliegen naar de Filippijnen. Echter het plaatje van de vlucht naar Perth  en later de vlucht vanaf Bali naar Dumaguete (Filippijnen) werd te kostbaar en een vlucht direct van Melbourne naar Dumaguete vele malen goedkoper.
De keuze was al snel gemaakt Zeker nu onze vrienden in Dumaguete ( Nena, Adi en hun zoon Yoshua) onze  hulp wel kunnen gebruiken..Dus woensdag morgen om 4 uur gaat de wekker en om 5 uur op het vliegveld zijn om die avond al in Manilla te landen.. Morgen de koffers gereed maken en een laatste keer een diner met Aad en Faye... Wederom afscheid nemen van deze lieve mensen, maar ook van dit fantastische land. Wat kan een jaar toch snel gaan. Als de dag van gister dat we vertrokken. Geen tijdsbesef. Good Bye Australie en here we come filipiepies....Op naar weer een nieuw avontuur...

60 Seconds Make Over in Werribee!!!!!

Tja dat is me wat zonder auto en zonder huis..... wat kun je je naakt voelen als je alles wat je had hebt verkocht. Maar we hoeven niets te huren om onderdak te hebben want nog steeds kunnen we vertoeven in het huis van de twee schatten, Aad en Faye. Totdat ons ticket ons verder brengt verblijven we in Healesville.
Hoe kun je mensen bedanken voor zo iets????
Maar dan op een woensdag belt Vanessa met een vraag aan haar moeder!!! Mam kun je hier langskomen om te kijken naar een nieuw/ander huis wat haar is aangeboden.
Vanessa zelf woont in een schoenenbox zoals ze het zelf noemt met haar twee kinderen, Kirk van 19 heeft zijn eigen kamer maar Sarah van 7 slaapt samen met haar moeder in een erg kleine slaapkamer. Ze hebben echt groter nodig maar alles wat groter is kost natuurlijk ook meer en deze schoenenbox kost al $ 250 per week!!!!! Nu heeft een vriend van haar aangeboden om in het huis te gaan wonen wat eigenlijk zijn kantoor zou worden maar tja daar gaat de buurt niet mee akkoord dus wat te doen met een leeg huis. Eerst woonde zijn broer erin maar die heeft hij er naar 6 maanden maar uitgezet want hij maakte er een zooitje van en betaalde ook zijn huur niet.

 
En daar staan we dan op vrijdagmiddag. Een echt Australisch huis, het ziet er fantastisch uit!
Wel van buiten is het prachtig maar van binnen is het een groot donker hol, elke kamer heeft zijn eigen kleur.
Paars in de lounge-room, 2 slaapkamers zijn donker groen, de keuken is mooi groot maar vreselijk van kleur. En het is een zooitje van binnen. Voor deze die weten hoe ons huisje er op de Slotlaan uitzag toen wij besloten om het te huren, nou dat lijkt wel wat op dit. Maar wij weten wat je ervan kunt maken.
Nu alleen nog Vanessa zien te overreden dat het echt wat kan worden!!!!!! Dat is een hele job maar de kinderen willen het heel graag. Zeker Sarah want deze krijgt nu haar eigen kamer waar ze al zo lang op wacht. Dus Vanessa zegt oke als jullie denken dat het wat kan worden dan moet het maar. Ze overlegt met
haar vriend, de huurbaas en deze besluit voor haar alle verf en gordijnen te betalen, want als zij eruit gaat kan hij het zo doorverhuren. En dat voor een huurprijs van $ 1000 per maand!!! Zeker voor de aankomende 3 jaar geen verhoging vast op papier, er zijn toch ook nog lieve mensen op de wereld.
Wij hebben besloten om via deze weg Faye en Aad te bedanken voor al hun hulp aan ons en bieden aan om het hele huis te schilderen van binnen. Zij kunnen dat zeker niet voor haar regelen en zouden alleen maar 1 slaapkamer kunnen doen. Maar het huis heeft 3 slaapkamers een lounge-room en een grote keuken die zeker allemaal gedaan moeten worden. Het ziet er verschrikkelijk uit van binnen. Kirk en Vanessa vragen zich eerst af wat dat allemaal wel niet moet gaan kosten maar wij hebben ze ervan verzekerd dat we het doen uit liefde voor de familie.

De Lounge-room

Het besluit is genomen, we gaan beginnen. Faye en ik zoeken de gordijnen uit voor alle kamers en deze maken we alvast thuis zodat onze eerste klus is gedaan. Daarna opzoek naar de kleur verf die we kunnen gebruiken voor alle kamers. Na ook dat gedaan te hebben en de opdracht voor de kleur te hebben doorgegeven aan Keanen de huisbaas kan de grote klus beginnen.
We starten op zaterdag en gaan op maandagavond weer naar huis, tja Werribee ligt aan de andere kant van Melbourne zeker anderhalf uur rijden van Healesville. Faye en Aad hebben de campervan van hun zelf meegenomen ( en staat in de grote tuin die dit huis ook nog bezit)en wij slapen op een matras in het huis.
Op maandag zijn al Twee slaapkamers in de ondergrond verf tesamen met de lounge-room en de grote hal.
Alleen dit geeft al een wereld van verschil. Ook Vanessa heeft nu enig idee hoe " haar" nieuwe huis eruit kan gaan zien. Ze verzorgt ons erg goed haalt elke dag verse koffie van de coffee-shop, zoals dat hier gaat in Australie. Koffie maak je niet zelf die koop je, het beste van dit is op rekening van Keanen, je weet wel die huurbaas. We hebben elke dag een fantastische lunch en afternoon tea, wat voor ons avondeten is.

Na een paar dagen terug naar Healesville, zodat Aad en Faye een beetje kunnen bijkomen van al dit harde werken, we besluiten daarna om de rest in 1 keer af te maken we gaan er heen op donderdagochtend, niet te vroeg natuurlijk!!!! En gaan niet eerder weg dan dat Vanessa en haar kids in het huis zijn oververhuisd.
Wij hanteren weer de rollers en Aad doet de posten van de ramen en deuren, Faye zorgt dat elke kamer is schoongemaakt voordat wij beginnen met schilderen. Na nog eens drie dagen van schilderen is het hele huis gedaan. Onbegrijpelijk maar waar. We hebben de klus geklaard!!!! Ook Keanen komt nog eens kijken naar wat echt niet!!! de tasmahal was maar er nu zeker op gaat lijken. Wat een verfje al niet met je huis kan doen.
Ook Vanessa en de kids kunnen hun ogen niet geloven maar het is een echt huis geworden.
Van Sarah's kamer hebben we een echte girls-room gemaakt met rose schilderijen met natuurlijk Fairytails, helemaal hip hier voor de kids. En om eerlijk te zijn heel erg leuk om te zien en te doen.
Ook Kirk is heel erg blij met zijn eigen kamer, ver weg van zijn moeder en kleine zusje in het huis. Hij heeft de grootste slaapkamer van allemaal met mooie openslaande deuren naar de tuin, echt fantastisch.
Verders zijn  wij erg trots op de schouw in de lounge-room en de keuken deze zijn echt erg mooi geworden met een likje verf, zoals vanouds.
Na nog een dag van oververhuizen zit onze job erop!!!!!
We hebben het gehaald!!!!! Wel niet in 60 seconds maar 6 dagen dat is al een hele prestatie, gezien de status van het huis zoals we het aantroffen.
Iedereen is blij, en wij hebben in ieder geval iets terug gedaan voor deze twee lieve mensen, iets waarvan ze zelf zeggen dat ze ons maar niet genoeg kunnen bedanken. Dat is dan wederzijds toch???

SOLD !!!!!!

Eindelijk is het dan zover... Het heeft ons ongeveer 3500 kilometers aan omwegen gekost. Vanuit Perth naar Healesville met maar EEN doel. De campervan verkopen...
En dat alles heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Om te beginnen is het hier allemaal extreem. Qua grote van land en wegen en porties vlees maar ook voor het verkopen van je auto....
Waardeloos. We werden in Perth al gewaarschuwd voor de platen die de  Queensland registratie aan gaven. Het overschrijven naar een andere staat kost tijd en geld.
Dat was een van onze taken, om ons monster te verkopen. Daarvoor heb je een Road Worthy Certificate (RWC)... Een soort van APK keuring. Dat moet geen probleem zijn, denk je. Nou wanneer je hem hier in Victoria wilt verkopen heb je "omdat het Queensland platen zijn" een Queensland RWC nodig, gekeurd in Queensland. Das lekker. Moeten we effe naar Queensland rijden voor zo'n stomme APK. Mooi niet. Makkelijker is het om de auto op Victoria platen te plaatsen..
Zo gezegd zo gedaan. Vorige week naar het registratiekantoor van de Vic roads geweest om de auto over te plaatsen naar deze staat.

De nieuwe platen gaan erop..... dag Queensland, hello Vctoria..
Nu dat eenmaal voltooid was, konden we verder met de verkoop. We hadden al een bod van Anna en Lorenzo en zijn  met deze twee mensen verder het verkoop traject ingegaan. Na een bezoekje aan de Garage van Mick Duncan (niet Mick Dundee) konden we verder. Een RWC op Victoria bodem op zak. Geen enkel probleem met de auto, maar dat wisten we toch al. We hadden twee nieuwe bandjes nodig en een kleine sleutelbeurt aan de start motor. Maar dat was alles.... Nu met de nieuwe platen en de RWC in onze handen was het de beurt aan het nieuwe koppel...

De nieuwe eigenaars....Anna en Lorenzo....
De prijs was gemaakt en de plaats voor overdracht besproken....Balwyn lag op het midden tussen Healesville en hun huis, en daar werd de transfer gedaan. Afgelopen middag werd er getekend en betaald. De nodige traantjes gelaten. Jaaaaa, vooral door ons twee. Want nu is het toch echt definitief....Ons huisje is verkocht. We hebben niets tastbaars meer hier in Australie....Zijn nu een beetje afhankelijk van Aad en Faye. Maar ja. De last is van onze schouders. Geen zorgen meer. De kogel is door de kerk, en op naar het volgende avontuur.
Op 16 september gaat onze vlucht vanuit Perth naar Bali, maar we kijken nog even of dat onze volgende vlucht is of dat we direct door vliegen naar de Filippijnen waar onze volgende "afspraak" is. Maar dat is voor later. Nu helpen we Aad en Faye nog met het schilderen van het nieuwe huis voor hun dochter. En ze zijn heel blij dat we ze helpen want dat hadden ze met zijn tweetjes nooit kunnen doen. Maar dat geeft niet, want zei hebben ons heel erg goed geholpen met de verkoop van  de camper. En dat is ook wat  waard.

Daar staan we dan, de laatste foto van ons bakkie.....snik....dag huisje....
Dus de komende dagen zijn we nog wel druk......
En tussen door zijn we ook nog eens in de omgeving wezen kijken naar alle weilanden die onder water staan en rivieren die hier te groot worden... vanwege alle regen en de sneeuw die in de bergen ligt en smeltende  is treden veel rivieren buiten hun oevers. Gebieden die vorig jaar nog vanwege de droogte bosbranden hadden, staan nu onder meters water. Hoezo tegenstrijdigheden...... De dammen staan vol.. Voorlopig hebben ze hier water genoeg, denken we..Het plaatje is wel mooi, maar heel veel problemen voor een hoop mensen. Er valt hier voor de Australiers nog een hoop op watergebied te leren.

Maar wij zijn blij. De auto is weg, nog wat schiilderwerk en dan op naar ons volgende avontuur. Wij zijn er in ieder geval klaar voor......