Feestje..

Hehehe. Eindelijk weer eens een berichtje vann die lui uit Utrecht.
Heeft even geduurd maar we zijn ook heel druk geweest.
Namelijk met het voorbereiden van het feestje voor Ma van Bueren....en ook een beetje Pa van Bueren.
Ma word namelijk maandag a.s. 60 jaar jong. En om dat te vieren hadden Bren Ivo en ik een klein feestje op het program. Is toch weer een hele mijlpaal. En voor Pa nog beter. Die hoopt in november 65 te worden...
Maar gezien het feit dat pa en moe graag nog een paar maandjes naar de zon willen, hebben wij besloten om het feestje van Ma maar te combineren met die van Pa....
Vandaar het feestje 60 - 65.....



Dikke voorpret
En een makkie voor ons. We vieren het gewoon op de camping in De Krim. Geen zooi in huis en als het lekker weer is kunnen we ook nog buiten zitten...
De dag begon in ieder geval zonnig.
Op tijd naar pa en ma omdat we toch nog het een en ander wilde versieren...En natuurlijk een bakkie gezellig met elkaar voordat de keet vol gaat lopen..
Vanaf 15.00 uur is een ieder welkom...
Gelukkig konden we van de stal van de boer gebruik maken. Want al in het begin van de middag kwam de regen met bakken tegelijk uit de lucht vallen...
Hadden wij effe mazzel met deze ruimte...
Tafels gedekt, glazen klaar en de bbq opgestookt.....

Spekkies voor de kleintjes en sommige grote "kleintjes"

Een "stal" vol met bekenden van pa en ma.....
Veel gelachen en gepraat, de middag is al weer om voordat we er erg in hebben..
Gelukkig (!) waren er nog bekenden op vakantie en verhinderd om langs te komen...
We hadden toch al voor 35 mensen te eten in huis gehaald....waarvan er toch zo'n 30 langs zijn gekomen..
Al met al een geslaagd feestje....
De "ouwe lui" mogen op een leuke en gezellige dag terug kijken..

Versierde voortent, nog zonder de regendruppels...
Wij vonden het in ieder geval gezellig en bedanken de gasten dan ook bij deze voor hun komst.
De Krim (Coevorden) ligt toch ook niet naast de deur....tenminste verder dan Zwolle, hahahaha....
Voorlopig hebben niets meer te vieren....In ieder geval niet qua verjaardagen....
Nu gewoon weer verder met de gang van alledag....
Al weer vier maanden in Nederland....lijjkt een eeuwigheid...!

Het mosselfestijn

En dan was het eindelijk dan toch zo ver.
Na 20 maanden te hebben rond gezworven en eindelijk weer in Nederland te zijn moesten we onze traditie met de familie Poort weer verder zetten.
Het mossel eten bij Henriette en Paul Poort.
De ouders van onze grote vriend Reinier.
Al een aantal jaar zijn we daar van de partij zodra de nieuwe mosseltijd is aangebroken.
Henriette doet dan haar best om een kleine 6 kilo  mosselen voor ons vijven klaar te maken.
Met brood, verse friet en salade's, lekker wijntje (van Paul) en natuurlijk veel knoflooksaus.
Dit jaar was Kate, de vriendin van Reinier ook van de partij.
Maar Kate lust geen mosselen, dus voor haar maar een klein stukje zalm (zo'n 250 gram, waar ze de hele avond wel zoet mee was).



De hele familie aan de tafel.....gezellig...
En zoals ook de voorgaande jaren was het erg gezellig en de mosselen fantatisch.
Die gaan er altijd wel in.
Dus Henriette en Arie (euh....Paul) heel erg bedankt voor deze heerlijke avond.
Die moesten we gauw nog maar eens over doen... we komen weekenden te kort denk ik.
Maar goed. Het is heerlijk om naast de zondag ook de zaterdag vrij te hebben.
Dat hebben we eigenlijk al die jaren gemist en nu kan ik eigenlijk al niet meer zonder.
Zo ook de afgelopen zaterdag toen we onze vrienden Ruud en Paula bij ons te gast hadden,.
Nu was het onze beurt om voor deze twee smulpapen wat lekkers te maken en ik geloof dat dit ook wederom weer geslaagd was. De hele zaterdag middag achter het fornuis. Wat vroeger eigenlijk dan maar alleen op de zondag kon. Geen mosselen maar wel een lekker visje met een geweldig toetje, al zeg ik het zelf.
Echter de terugreis van Paula en Ruud verliep niet zo lekker.
Als je Utrecht namelijk niet kent, ben je afhankelijk van een Stom Stom.....en die weten nou eenmaal  niet de tijdelijke wegafsluitingen. Dus zo begreep ik vanochtend van het mailtje van Paula dat deze twee de halve regio Utrecht gezien hebben.  En dat in die heftige buien die we afgelopen zaterdagavond hadden. Maar goed. Het is ze gelukt. Ze zijn veilig thuisgekomen. Lieverds, voor de volgende keer zullen we een route voor jullie uitstippelen.....
En binnenkort een etentje bij een andere vriendin van ons.... Maar dat babbeltje bewaren we weer voor later....
Nu maar weer eenn weekje aan de bak in de bloemen en in de bankhal....
Was het maar weer weekend....toch?!!!!

Oud en Nieuw !!!

Tja, dan is daar toch het verlossende bericht.
Een afspraak voor de levering van onze eetkamer tafel met lederen stoelen.
Maar ja. We werken nu allebei en ook nog eens voor hele dagen en hele weken. Wat nu?
Geen nood, we hebben de hulptroepen ingeroepen.
Makkelijk hoor, zo'n schoonvader en schoonmoeder.
Hebben wij wel geen kinderen om op te passen. Nee, wij hebben wel weer wat anders voor ze.
Op ons huis "Babyzitten", of zoiets. En aangezien het weer voor de camping ook even niet "je van het was", kwam dit oppassen als een lekkere onderbreking om ook hun eigen huis in de Bilt maar weer eens op te zoeken.
In ieder geval voor het in ontvangst nemen van onze nieuwe meubels...



Nu nog oude situatie......
Dus zo gezegd zo gedaan. Afgelopen maandag was de dag van de levering.
's Morgens al een sms van Pa met het verhaal van een mooie bank.
Nee, he. Moet nog de hele dag werken om te zien hoe die staat.
En in de middag een text van een onwijs gave tafel met stoelen..
Nou das mooi. Bijna klaar met werken en dan snel naar Utrecht om te gaan kijken hoe het staat.
En Gaaf is het geworden hoor. Echt een plaatje. Nu voelt het allemaal nog meer als ons huis.
En zo mooi als dit hadden we in de Piepies echt niet kunnen kopen hoor. Niet dat we daar geen mooie dingen konden kopen, maar zoiets als dit word daar toch echt niet gemaakt.
Geweldig.... 

Nog even geen bank..
En nu is het toch allemaal compleet.
Kost een paar centen maar dan heb je ook wel wat.

Strakkke bank he?
En nu woensdag is de week nog beter geworden.
Deze middag had Bren wederom een examen bij de Rabobank. Tja, de zoveelste.
Maar goed. Weer met vlag en wimpel geslaagd hoor!!!!. Best knap om na zoveel jaar geleden je school gedaan te hebben dit allemaal toch maar effe voor elkaar te spelen.
Nu alleen nog dat grote "landelijke" examen wat gaat over de "Wet op de Financiele Toezicht".
Maar die is voor over een paar weken. Dus heeft ze nu even de rust van het niet te hoeven leren.
Het blijft een Toppertje he?!
Dus vanavond maar eens een lekker avond Tv kijken op de nieuwe bank....Heerlijk.!

Na ruim 1 jaar !!!

Tja, alweer een jaar voorbj.

Weet u nog dat we door Nieuw Zeeland reisde en een aantal keer zowel op het Zuid eiland als het Noord eiland twee hele leuke Hollanders tegen kwamen.

Dat waren Bart en Ilse (hij uit Nijmegen en zij uit de Rozenburg)

Met hun hebben we hele leuke avonden gehad. Gezamenlijk in de kampkeuken. Natuurlijk babbelen over onze en hun reis, maar ook over wat te gaan koken en over ons thuisland.

Hele gesprekken gehad. Ook nog eens een paar gezellige dagen in o.a. Wellington en Auckland.

Zie de blog van ruim een jaar terug.

Daar in Auckland namen we afscheid en hebben we elkaar op de voet gevolgt door blog en mail kontakt.

En nu we weer terug zijn in Nederland (en zij ook al effe) werd het hoog tijd elkaar weer eens in levende lijve te ontmoeten.

En gister was het zover. Ze kwamen ons opzoeken in ons stulpje in Utrecht.

En zo ook als met Will (van Vinny) alsof we elkaar de dag daarvoor nog uitgezwaaid hebben.

Die twee zijn ook geen steek veranderd. Tja, wel een jaartje ouder, maar verder niets.

Hele verhalen over de reis natuurlijk en vanaf het punt waar we van elkaar afscheid genomen hebben.

En natuurlijk waar we nu zijn.

Wat doen ze voor werk en waar wonen ze.

Bart en Ilse wonen nu "tijdelijk" bij Bart zijn vader in omdat hun nieuwbouw huis nog niet klaar is. In het altijd gezellige en pittoreske Beuningen. Daar bij Nijmegen.

Zij werkt als voedingsdeskundige met obesitas patienten en hij zit op de financiele adminstratie.

Ze hebben het ontzettend naar hun zin en hopen dat hun huis gauw klaar is om daar saampjes in te gaan wonen.

Wij vertellen van onze banen en avonturen. Natuurlijk hebben ze onze blog wel gevolgt en gemaild, maar toch is het wel leuk om er weer over te praten. En hoe verder natuurlijk. Wat gaan zij en wat gaan wij in  de toekomst doen. Tja, dat weten wij zelf ook nog niet. En voor Bart en Ilse is het ook nog een raadsel.

Natuurlijk hun nieuwe huis, maar ook de reisplannen die ze nog hebben.

Eerst het een en dan het ander. En zo is het bij ons ook. Eerst maar eens een vaste baan voor beide. Flink geld verdienen en dan zien we wel weer waar onze volgende bestemming ligt. Voorlopig is Utrecht een perfecte thuisbasis. Dat hebben Bart en Ilse gister ook wel gezien. Want na een bakkie en een gebakkie zijn we de stad ingelopen hebben we heerlijk winkels gekeken en toch weer kleding gepast. Zonder al te veel te kopen. Maar het is toch opruiming en erg aantrekkelijk. Langs de singel flaneren en een bakkie op een terrassie. Nou, dat werd eerder een bakkie binnen, want het weer was nou niet echt super.

Een buitje hier en een beetje wind daar. Het lijkt wel herfst. Wat dat aangaat is het hier net Melbourne. De vier seizoenen in 1 dag.... 

Maar goed. Het was een hele gezellige dag en we hebben elkaar weer eens flink bijgepraat. Met de afspraak volgende keer de stad Nijmegen en het plaatsje Beuningen onveilig te maken.

Zo hebben we beide toch nog een souvenier uit Nieuw Zeeland, ha!

Het blijft een klein wereldje......

En vandaag zit Bren weer in de boeken. Het leren is nog niet over, maar er komt wel een einde in zicht.

En volgende week wachten twee andere lieve mensen op ons........met een heerlijke pan mosselen.

Maar hoe dat afloopt vertellen we later wel weer...

Ons nieuwe tweede monster !!!

Daar zijn ze dan hoor. Eindelijk de foto's van ons nieuwe tweede monster.
Voruge week zaterdag was het dan toch echt zover.
Bren en ik met de trein naar Heerenveen. Daar werden we opgewacht op Riet die ons naar de dealer bracht waar we ons bakkie gekocht hadden.
Tja, dat was pas de eerste keer dat we hem in levende lijve zagen staan. Is het geen plaatje?



Gevonden op het internet. Ook hier in de regio Utrecht gezocht maar niet veel auto's voldeden aan onze eisen. Dus moesten we maar eens even verder zoeken. Notabene in Drachten. Lekker weer naast de deur. Maar oke. Hans en Bettie stonden op dat moment op de camping in Coevorden en was het maar een klein rirje naar Drachten om een kijkje te gaan nemen.
Dol enthousiast werden we gebeld dat ze er in reden en het een puik karretje vonden. In zeer goede staat en weinig kilometers op de teller. Veel luxe dus perfect voor ons als tweede bakkie. Meer voor de kleinere ritjes in de regio.

Maar dan moesten we wel snel beslissen. Blijkt dat mijn schoonouders niet de enige kijkers waren.
Nee, meer kapers op de kust... En een optie was niet aan de orde. Nu kiezen of wachten nadat er anderen in gekeken en gereden hadden. En als die em niet wilde, dan konden wij er die zaterdag wel een proefrit in rijden.  Dat wilde ik niet laten gebeuren, dus heb telefonisch de knoop door gehakt, had van mijn schoonvader het een en ander mee gekregen en daar om trend een goeie deal gemaakt met de autoverkoper. Een nieuwe APK, grote beurt en twee nieuwe  bandjes... Klaar voor gebruik.
En vandaar dat wij het bakkie nu pas voor het eerst zagen. Maar wel meteen van ons. Rijklaar en crossen maar.
De hele zaterdag gereden, van Drachten naar Elsloo om het bakkie aan Monique (de partner van Riet) te laten zien en daarna door naar Coevorden en later door naar Utrecht.
Bren rijd er nu al weer een week in en is door het dolle heen. Perfect wagentje en de mooiste van de Raboklas. Hihi.

Is het geen schatje ?!!??
We zijn er echt heel erg  blij mee.... En er zijn nog meer nieuwe wagens in gebruik genomen.
Bij mij op het bedrijf van Jaap van Wijk was het de hoogste tijd dat de Mitshubitsi Canter werd vervangen.
De laaste weken mankeerde er steeds meer aan dat barrel.
Laad klep die niet functioneerde. Uitlaat los, lichten stoppen enz, enz.
En dat kan niet he? Als je moet bezorgen bij klanten en eigen winkels moet er een goeie auto staan.
En natuurlijk wel besteld, maar weer zo'n ontzettend lange levertijd. Maar afgelopen vrijdag kwam de nieuwe wagen voor de deur. Een vette Renault met een mooie geisoleerde laadbak achterop.
Mag wat kosten natuurlijk. Maar wel een mooi plaatje en zeker een visitekaartje voor het bedrijf.
Nou maar hopen dat we hier ook weer een hele lange tijd mee mogen doen...

Verders zijn Bren en ik ieder heel druk.
Wederom een examen gehaald in de bank en ook nog eens twee dagen stage op het KCC. Nog een paar weken en twee of drie examens en ze is er klaar mee. (letterlijk en figuurlijk). en ik  doe mijn ding bij van Wijk. gaat allemaal goed komen. Als nu de zomer maar een beetje door wil zetten. want dat weer van de afgelopen dagen is ook niet het mooiste.
Volgende week komen er twee vrienden op bezoek. Bart en Ilse.
Deze twee schatten hebben we in Nieuw Zeeland ontmoet...
Twee toppertjes en we gaan eens flink bij babbelen.
De nieuwe tafels en stoelen zullen ze nog niet zien, want die komen hier in de week daarna. Eindelijk....
We zijn wel benieuwd hoe het zal staan.... Fingers crossed!!!!

Onverwacht bezoek in Utrecht

Met Will en Vinny hebben we regelmatig contact. Dit stel uit Bristol (Engeland) hadden we ontmoet in Sydney en nog steeds kunnen we lekker met elkaar babbelen...
En nu komt Will zomaar met zijn fietsvriend Paul langs bij ons in Utrecht.
Natuurlijk wisten we wel dat ze deze kant op zouden komen om te gaan fietsen in Nederland.
Maar afgelopen woensdag ging de telefoon en werd er gevraagd of Will op bezoek kon komen in Utrecht.
Gelukkig had Bren die dag het zoveelste examen (!) met goed einde afgelegd dus was een avondje ontspanning wel op zijn plaats.


Bren met Will en Paul....
Haasten met koken. En effe later met het eten op tafel ......ja hoor. Daar zijn ze.
Alsof we gister nog afschied hadden genomen daar in Sydney op Australie dag. Tja zeker alweer een anderhalf jaar geleden. De tijd vliegt maar ook onze Will is geen steek veranderd.
En zijn fiets maatje Paul is ook een aardige vent. En in het dagelijks leven de "baas" van Will.

We praten over de mooie fietspaden hier in Nederland. Tja als Hollander sta je daar niet bij stil.
Alleen in Australie en de Fillipijnen dan, wanneer je ze op de snelweg ziet fietsen , maar we hebben hier natuurlijk een fantastisch fiets land. En daar komen die twee Eengelsen even heerlijk van genieten.
En ze hebben het weer ook nog mee. Misschien wel iets te warm maar beter dan regen en wind.

Even een fototje op het balcon....
en natuurlijk hele verhalen over onze reis verder door Australie en de Piepies, maar ook de verhalen van Will die samen met Vinny vanuit Australie door ging naar Amerika.
En nu ook alweer een maand of 12 aan het werk is en het liefst morgen weer vertrekt naar de andere kant van de wereld.. Tja, wie niet he?

Wij nemen wederom afschied van Will en hopen daar gauw een keertje langs te gaan in het mooie Bristol. Met Easy Yet moet het goed te doen zijn.

Verders is het werken voor mij en leren voor Bren. En alweer een examen gehad (gister) over verzekeringen.
Nou de alles in 1 polis van de Rabo (interpolis) is nu ook voor Bren Glashelder.
Vandaag en morgen mag ze stage lopen in het Klantencontact centrum.
ik zal de verhalen vanavond wel weer horen.. Tja , dat is wel een pluspunt van gescheiden werk, we hebben elkaar meer te vertellen 's avonds.
En tussen neus en lippen door ook nog maar een tweede auto aangeschaft. Voor Bren om naar het werk te gaan. Want volgende week is het leren en stage lopen maar dan gaan alle teamgenoten ieder een eigen weg. Dus van meerijden is er geen sprake meer, en dus moets er een tweede monster bijkomen...
Hoe deze eruit ziet? volgende week meer.....

en maar studeren....

Allemaal bezoekjes.....

Nu we terug zijn in Nederland wil iedereen ons natuurlijk weer zien en met ons babbelen over hoe de reis was. Dat het allemaal zo snel is gegaan en wat is nou eigenlijk een anderhalf / twee jaar op een heel mensen leven. Nee, je gaat er echt heel anders tegen aan kijken.
Ons etentje bij de "oude" klant was echt heel erg gezellig en heel erg lekker.
De eer valt aan Annelies en Paul van Roemburg.
Twee hele lieve mensen die wij uit de Juffertijd kennen en die voor ons ook al "wel meer waren dan alleen" maar klant. Dus moesten deze "bloemenkinders" maar eens bij hun op visite.
Annelies had een heerlijk maal klaar gemaakt en onze vriend Paul weet daar zoals altijd wel een heerlijk wijntje bij te schenken.
Lekker babbelen over de reis en de landen waar we geweest zijn. Paul en Annelies zijn zelf ook door Australie en Nieuw Zeeland gereisd en weten dus wel waar we over praten...
Een heerlijke avond die veel te snel voorbij was.
Dus moeten we dat binnenkort nog maar eens over doen omdat we allemaal nog veel meer te vertellen hebben...


Nee, deze is niet van ons hoor. Mag alleen de fles even geven...
Door de week gaan we ieder onze eigen weg.
Het is en blijft moeilijk om niet samen naar het werk te gaan. Maar alles slijt zegt men, dus we wachten maar af.
Bren moet heel veel leren en heeft afgelopen week haar tweede examen van de ?? (weet niet hoeveel)gedaan en positief afgesloten. Super. Ik weet wel dat ze het kan. Het is en blijft een strevertje....
 Ze is er nog niet maar het komt allemaal wel goed.

Afgelopen zaterdag hadden we een feestje van een andere "oude" klant.
'Twee jaar geleden was John 50 geworden en gaf hij een tuinfeest. Nu was het de beurt aan zijn vrouw Irene. Ook Irene is 50 geworden en dus weer een reden voor een feestje in de tuin.
Leuk om ook hun weer eens te zien, buiten al het contact per mail of facebook.
En toen we daar in de tuin stonden, onder het zeil tegen de regen, hadden Bren en ik tegelijk een Deja vu . Alsof we weer twee jaar terug in de tijd waren op het eerste feestje in die tuin.
Alleen was het weer nu wat minder. Jammer maar het was wel heel gezellig.

Trotse Mama Simone met Jan Junior...
En gister was de klap op de vuurpijl...
Kent U Simone nog?! Onze vriendin uit Doorn  die ook een bloemenwinkel had.
Eerst in Utrecht en later in Doorn (aan huis).. Tijdens onze reis hadden we wel veel mailcontact met haar.
Het ging haar best wel goed af. Ze had naar eigen zeggen toch nog wel wat zakelike klanten van ons mee gepikt... Maar Nu is ze ermee gestopt...Geen bloemen meer voor haar.
In het jaar voordat we op reis gingen hebben we haar vriend Jan ontmoet.
Leuke gozer uit Houten. Appelkweker van beroep, met hun huis zo tussen de bomen in de boomgaard.
En moment dat wij van onze reis terugkwamen in Utrecht lag er een kaartje in de brievenbus van Jan en Simone...
Tja, wij geloofde het eerst ook niet maar het is toch gebeurt... Jan en Simone hebben een kleintje gekregen. Jan Junior. Lief klein kereltje.
Dus een reden om eens langs te gaan op kraamvisite.. En natuurlijk om eens effe lekker bij te beppen over onze reis en Simone haar zaak en alles er omheen.
Dat ze nu samen getrouwd en trotse vader en moeder kunnen zijn.

Scheetje he????
Moeder en de kleine maken het goed. Alles is gezond en de kleine heeft alle tenen en "lange" vingers.
Dat gaat vast en zeker een vlotte appelplukker worden.
En zo ziet u maar dat er in een tweetal jaar toch een hele hoop kan gebeuren.
Ik vond het in ieder geval leuk om die kleine frummel even de fles te geven. En nee, er komen geen gevoelens los om er zelf ook maar eentje te gaan maken... Wij houden het wel bij oefenen.
Maar voor Simone en Jan vinden we het fijn. Ze stralen van geluk....

En vandaag ?.....Is het gewoon weer de orde van de dag.
Ik ga straks naar de bloemenhandel en Bren zit alweer volop te leren bij de Rabobank. Op naar het volgende examen....