Nog een project van Rupingh, op naar Labuan Bajo

13-10-2014

We hebben al veel beter geslapen dan de twee nachten ervoor. Het doet je goed te gaan slapen bij de nonnen. Echter op dit deel van het eiland wonen ook de 5% moslimaanhangers. U raad het al. Om 4.10 uur in de morgen ging de toeter aan en begon een of andere halve zool door dat ding te tetteren, Alah enz..... Heerlijk. Dus toch nog weer een korte nacht.
Het ontbijt bij de zusters was al niet veel beter. Jesus had het sober, zo ook zijn volgelingen en hun gasten. Brood met een koud ei en een zoete gelei in een fluoriserende kleur wat een jam voor moest stellen. En een banaan. Maar goed. Kleine bodem hebben we.

Op naar Labuan Bajo dachten we..... Nee, eerst nog even een bezoek aan een blinden en doven instituut / school/ weeshuis van Rupingh hier in deze regio. Tarsi De pleegzoon van Theo Verdurmen is hier de manager van deze regio zoals Marthon en Mieke in de regio Maumere.  Theo uit Nederland  is een van de mensen achter het succes van Rupingh hier op Flores.

Op het instituut worden we rondgeleid door zuster Augustine. We worden rondgeleid en mogen aanschuiven in een klas van  6 doven kinderen die met behulp van de juf proberen te praten. In ieder geval leren om duidelijk aan te geven of men ziek is, pijn heeft of over moet geven. Woorden leren door middel van trillingen te voelen aan je wang en gebruik van je tong om uit te spreken en het schrijven op het bord om het visueel te maken. Marthon is een goeie gids die ons helpt met het begrijpen van de juf en de zuster die ons van alles uitleggen.
Door naar de blinden klas. Hier gaat een student een verhaal voor ons voorlezen door het lezen van braille. Hij laat ook zien hoe hij een zin moet schrijven met behulp van een instrument wat "gaatjes" geeft in het papier. Hij schrijft van rechts naar links. Draait het papier om en leest het van links naar rechts zoals wij ook doen.

Verder door naar de muziek afdeling. Hier laten ze zien dat ze wel degelijk wat kunnen, ook als  blinde . Er wordt gespeeld op een synthesizer en gezongen in het Indonesisch. Daarna zongen we met zijn allen dont worry About  à thing Van Bob Marley . Geweldig... Zien ook nog wat geoefen met blinde geleide stokken en krijgen een kleine rondleiding op de vee afdeling waar varkentjes gefokt worden voor de verkoop. Alles om de boel naast de donaties draaiende te houden.
Het naai atelier waar de dames aan oude Singer machines de leukste tassen voor je maken.  

Dit alles weer met steun vanuit Holland door Rupingh. Knap hoor want er wordt toch voor zo' n 160 kinderen die doof of blind zijn gezorgd.


Verder gaat de tour richting Labuan Bajo. Weer van op en neer en van links naar rechts Over de weg. Major (onze chauffeur) heeft er zin an. Ook nog even een kijkje bij een spinnenweb sawa. Een rijstveld in de vorm van een spinnenweb. Waarom...? In het midden waar het web zich ontvouwt is het punt waar het natuurlijke bronwater vandaan komt. En wanneer je dus met zijn allen van dat water wil genieten op een eerlijke manier, start ieder zijn stukje sawa in het hart van het web en spreid het zich zo verder uit naar buiten. Ze zijn hier echt niet gek hoor.

Onderweg komen we ook meerdere keren dezelfde toeristen tegen. Het lijkt wel of we achter elkaar aanrijden. Er zijn zo'n 50 toeristen nu op het eiland dus de kans dat je er een paar tegen komt die je al kent is niet zo moeilijk. Ze rijden allemaal over die ene weg die over dit eiland voert.

Labuan Bajo is een grote havenplaats aan het westen van het eiland. Hier vandaan gaan de boten voor de duiktrips naar Komodo en Rinca. Ook de dagtrips naar Rinca en Komodo om de bekende Komodo varanen te aanschouwen starten hier. Dat is dan ook het plan voor morgen.
We zitten nu in een luxe hotel met zwembad. Heerlijk! Gaaf uitzicht, super kamer met een immens groot bed en WiFi . Niet dat het internet hier snel is. Foto's gaat nog niet lukken maar een stukje plaatsen moet geen probleem zijn. Marthon en Major slapen hier ook nog 1 nacht. Morgen willen ze graag mee naar het eiland Rinca en de varanen. Eerst maar eens lekker slapen!!!!! Dat zal wel gaan lukken.

Bena de oudste kampong van deze regio

12-10-2014
Na het lekkerste ontbijt met tennisballen gaan we verder op weg richting Ruteng. Ook deze weg gaat wederom door de bergen en het binnenland van Flores. Onderweg lunchen we in het plaatsje Bajawa bij restaurant Lucas. Bren aan de pannenkoek met banaan en ik met de jongens aan de nasi goreng speciaal. Goede lunch voor weinig geld.
Na de lunch op naar Bajawa. De plaats met de huizen met de rare puntdaken. Alleen de familie leden van de koning van de regio mogen zo'n dak op het huis hebben. De andere bewoners van de plaats hebben gewone daken zoals wij die kennen. Vanuit deze plaats rijden we naar Bena, het oudste dorp van deze regio. Met de traditionele huizen , ook met van die puntdaken. In de kampong wonen 163 mensen die samen 9 families vormen. Hier ontmoeten we Opa Josef. De oudste bewoner van het dorp. 89 jaar oud en loopt nog als een kievit. Hij kent als enige de Nederlandse taal. Heeft ie geleerd van een pater die in de jaren 40 in Bena was. Josef is in deze plaats geboren en getogen en voor 100.000 roepies wil hij ons best rondleiden in de kampong.
Hij verteld over de families en over de bouw van de traditionele huizen. Wanneer er een nieuw huis gebouwd wordt moet er ook geofferd worden. Buffels en varkens. Op speciale plaatsen binnen de kampong. Het bloed van de buffels wordt langs een versierde gekerfde paal gesmeerd. Deze paal bestaat uit vier delen welke de rangen aangeven binnen de kampong. Vroeger mocht iemand van de eerste rang niet met een andere rang trouwen. Tegenwoordig is men soepeler en kan dit wel. Het offeren gebeurt op stenen tafels, die liggend de vrouw voorstellen en de staande stenen de man voorstellen. Alles volgens ritueel.

De mensen in het dorp leven van het toerisme, landbouw en het weven van shawls. Cacaobonen en kruidnagel brengen het meeste geld op. Na een leuke rondleiding krijgen we een heerlijk stevig bakkie koffie bij Josef thuis. Opa kan volgens ons nog wel twintig jaar mee hoor. Praatjes voor tien en hoort alleen wat ie wil horen ?!!

En verder gaat de weg richting Ruteng. Onderweg bij het plaatsje Borong stoppen we even om bij een weg te kijken die met het geld van stichting Rupingh gemaakt is. Weer een hoop mensen geholpen met Nederlands Belgische donaties.
De weg naar Ruteng is wederom bochtig met vele berijders die Marthon allemaal wil inhalen. Hij rijdt dan ook lekker door en we komen rond zessen aan. Ons hotel is wederom van een kerkstichting. Vanavond slapen we bij de Mexicaanse nonnen. Weer zo'n betonnen bak met drie bedden naast elkaar. Maar nu in ieder geval een beter matras en een warme douche. Vakantie hè?
Het diner doen we bij een net geopend restaurant. Spring Hill genaamd. Van chinezen, maar wel erg goed eten. Heerlijke beef van de gril met mie goreng ajam (kip).

Morgen het laatste stukje richting Labuan Bajo. Daar waar we over een paar dagen op de boot stappen om rond Komodo te gaan duiken........
En misschien wat foto's te plaatsen wanneer het internet het toe laat!!!!!  

Op weg naar de Kelimutu vulkaan en snorkelen in Riung

9-10-21014
Daar gaan we dan. We vertrekken uit Sea World Beach resort. We zeggen gedag tegen de vriendelijke Duitse familie welke we de laatste dagen ontmoet hebben. Zij wonen op Jakarta, waar hij werkt bij de Duitse ambassade . Andreas en Anita en hun kinderen Francesca en Anthonia. We hebben veel met ze gebabbeld en weten nu zeker dat we niet naar Jakarta voor vakantie moeten. Weer wat geleerd.

Marthon staat gereed aan de poort en we rijden richting Mieke om gedag te zeggen. Was erg gezellig om haar te zien. Maar nu dan verder richting Moni.
Na drie en een half uur rijden , twee honderd haarspeldbochten en op en neer gecrossed te hebben komen we aan bij het Flores Sare hotel. Helaas voldoet dit hotel niet aan onze verwachtingen, gelukkig ook niet aan die van Marthon! Dus op naar een alternatief, het Eco Lodge Kelimutu! Natuurlijk kost het drie keer zoveel maar dat geeft niet voor ons. We krijgen er veel extra's voor terug. Een mooie kamer met heerlijk bed en warme douche.......

De volgende ochtend vroeg uit de veren. Veilingtijden.  Om vier uur vertrek naar de Kelimutu vulkaan en haar drie kratermeren. Deze meren verschillen alle van kleur en door de vulkanische activiteit veranderen ze ook nog eens geregeld van kleur. De laatste uitbarsting van deze vulkaan was in het jaar 1870. Dankzij de grote toename van het toerisme heeft men het pad dat men naar boven beklimt voor een groot gedeelte aangepast en voorzien van betonnen traptreden.
Boven op de vulkaan staat een hoop wind en kan het nog redelijk koud zijn. Zo zeker zo vroeg in de morgen. Maar niet getreurd, gelukkig zijn er dorpelingen die nog eerder voor ons zijn opgestaan en het hele stuk hebben gelopen om ons te verwelkomen met heerlijke koffie en thee. Tja,Indonesië koffie. Lekker sterk!!!
Vijf uur slaat de klok wanneer we als eerste de top bereiken.
Nu duurt het nog zeker een uur voordat de zon begint te komen.  Vol verwachting staan we met twintig andere klimmers te kijken hoe het licht wordt en de krater meren zichtbaar worden. De ene kleurt donkergroen, de ander geel groen blauw en een turquoise blauwe. De middelste is de grootste van de drie.  Zo iets van een 167 meter doorsnede.

De zon opkomst is prachtig, met geen pen te beschrijven. Na het genieten van de drie kraters vervolgen we onze weg terug naar het hotel voor een heerlijk ontbijt.
Nu gaan we een heel stuk rijden. Richting Ende langs de zuidkust, waar we gaan lunchen. Vanuit Ende gaan we via Panggajawa op weg naar Riung. Panggawaiawa staat bekent om haar blauwe stenen. Deze spoelen aan op het strand , worden verzameld en aan China en Japan verkocht. Nog vijftig jaar sprokkelen en de zee is leeg van blauwe stenen. Maar ja, we leven nu en  niet over vijftig jaar toch?

De weg naar Riung is lang, bochtig met vele afgronden en grote hoogtes. Veel gaten in de weg en ook nog eens een brug die is ingestort. Detour.......... Over zandwegen met waterpartijen en een bruggetje van bamboehout welke onze auto maar net kon dragen... Nee, gaat lekker hoor.
We komen s' avonds gaar aan in Riung waar we kunnen kiezen uit twee geweldige (ahum) hotels. We kiezen degene waar al meerdere gasten in verblijven . Het SVD hotel Riung. Zachte bedden, koude douche en een ontbijt, met broodjes als tennisballen. En dat voor twee dagen. Waar doen ze het voor. Nou.......?
Die avond ontmoeten we Chris die onze gids gaat zijn voor het snorkelen rond de eilanden die voor de kust liggen. Het moet speciaal zijn, en de gasten die hier al een dag zijn bevestigen het verhaal.
Dus de volgende morgen voor dag en dauw Vol verwachting naar de haven om op onze Prive boot te stappen richting de eilanden. Geen woord te veel gezegd. Mooie koraalvelden, veel kleuren en veel vis. En heerlijk warm water. Perfecte lunch op het strand met verse vis van de BBQ. Chris verzorgt ons goed. Na de lunch nog wat snorkelen en dan op weg naar de plek met de vliegende honden. Grote  vleermuizen die in de bomen hangen en s'avonds 30 kilometer vliegen om fruit te gaan eten. Een kabaal van jewelste, gekrijs en geflapperd. Maar wel gaaf om te zien en mee te maken. Wanneer Chris wat herrie maak komt de hele meute los van de boom en vliegt een aantal rondjes boven ons alvorens weer in de bomen te gaan hangen.

Eenmaal terug in het hotel gaan we dineren bij Chris, die een half jaar geleden ook een restaurant begonnen is. Pato Resto... Heerlijke kipsate met gebakken rijst en mie goreng. Super gegeten voor een nette prijs. Aanrader..... Ook nog even de lokale palmwijn geprobeerd,. Een goede cognac is er niets bij. Nog een nacht slapen in die ballentent en dan gaan we weer verder. Gelukkig!

"Me time" en een eerste indruk van het werk van Ruping

Zo, dat was wel effe lekker hoor. Na aankomst het eerste dagje helemaal niets. Heerlijk en eindelijk eens niets. In de middag naar de duikschool gelopen om eens te gaan babbelen over het duiken aan deze kant van Flores. Nou dan zijn we snel uitgesproken. Alleereerst omdat de instructeur die ons begroette niet de vrolijkste was. Nee meer een "Smetterling", een oosterbuur die al geruime tijd op dit eiland woont. Verder waren er problemen met de boot, tja waarom ook niet. Naar Maumere voor onderdelen, misschien dat de boot in de middag gemaakt was. Dan was het duiken de volgende ochtend geen probleem. Afwachten dus.

Maar ja, u raad het al, de boot lag nog steeds op de kant! Geen duiken dus! Maar goed. nog een dagje niets doen klinkt ook lekker en misschien was het zo bedoeld om vandaag niet te gaan duiken.

Ons huisje is echt gaaf, voor hier erg luxe. Het eten is ook super, maar dat er iets niet op voorraad is, zal u ook niet verbazen. Vandaag geen ananas, gister geen mango. Zo ook met de tonijn en het beef. Maar er blijft genoeg over om uit te kiezen.

Gister 8 oktober wederom geen boot, dus hadden wij met Marthon van Ruping afgesproken een dagje met hem op pad te gaan.
Allereerst naar de timmerfabriek. Zo eentje waar we in de Filipijnen onze tafel besteld hadden. Nou al twee druppels water. Zelfde manier van werken. Zelfde bouwsels. Maar goed, ze kunnen het wel. Alles wat voor de weeshuizen aan meubilair nodig is wordt hier gemaakt. Met de hand en een deel machinaal. Het gebouw waar deze mannen in werken is met geld vanuit Nederland en België neergezet. Ook het machine arsenaal is gefinancierd met geld vanuit Nederland .

Na de fabriek bezochten we het hoofdkantoor van Mama Belgi. De non die zo'n 40 jaar geleden hier naartoe kwam en met behulp van de kerk weeskinderen ging opvangen. Nu 40 jaar later en met behulp van de stichting Ruping zijn er vijf weeshuizen, school voorzieningen en ziekenhuizen waar men behandeld kan worden. Er zijn in totaal zo'n 900 kinderen alleen al in deze regio op Maumere die geholpen worden door de stichting. Een deel woont bij hun eigen ouders, die erg arm zijn en financieel geholpen worden, en een deel woont in de kindertehuizen. De kleuterschool is in het eigen gebouw. Late wanneer de kinderen naar de basisschool gaan is dat verderop in de buurt, zo ook de middelbare school. De vervolgopleiding op de academie gebeurt in de stad Maumere zelf.

Wanneer de kinderen van school komen gaan ze uit het project en is er ruimte voor een volgend weeskind om naar school te gaan. Het kind, of volwassene, moet dan zelf op pad voor werk. Meestal houden ze wel nauw contact met het weeshuis en Mama België. De gehandicapte kinderen blijven hun hele leven in het weeshuis ongeacht leeftijd.

Na het hoofdkantoor bezoek volgde we onze weg naar een van de weeshuizen . Daar werden we welkom gezongen door alle kinderen. Van baby tot aan volwassene ( dit zijn vaak de gehandicapte ). Natuurlijk moest een ieder ons een hand geven. Even een foto'tje schieten. De meeste zijn verlegen om op de foto te gaan. Na het weeshuis gingen we met hele groep ( alles-in-één) richting de zee, daar waar normaal zeewater therapie gegeven wordt. De gehandicapte kinderen kregen hier therapie, maar degene die dat verzorgde is overleden en nu zijn ze naarstig op zoek naar een nieuwe therapeut om de kinderen te behandelen. Degene die wel gewoon kan zwemmen, mocht hier het wekelijkse uurtje lekker poedelen. Bren voelde er niet veel voor om in het water te gaan liggen, maar ik ben er wel even ingesprongen om met die kleine etters te gaan stoeien. Geweldig!


Terug naar het weeshuis voor een lunch en een hoop gepraat met Marthon en met de lerares van de kleuterschool over hoe men hier werkt en alles er aan toe gaat. Indrukwekkend wat men hier allemaal voor elkaar krijgt en hoeveel kinderen er eigenlijk wel op straat staan. Natuurlijk hebben we dat ook  in Nederland, maar zoveel als hier denk ik niet. Ouders die gaan scheiden, verhuizen naar een ander eiland ende kinderen aan hun lot over laten.  Dat gebeurt toch niet bij ons?

Na deze best wel indrukwekkende dag werden we weer in in ons resort afgezet. Eigenlijk zouden we we hier nog een paar dagen blijven maar Marthon heeft het schema een beetje omgegooid. Dat betekent dat we morgen al verder op pad gaan over het eiland. Het eerst volgende project is in de plaats Moni. Vandaar gaan we verder richting Labuan Bajo aan het westen van het eiland. Maar dat is wel een paar dagen rijden, met de tussenstops. En natuurlijk ook nog langs de berg Kelemutu die drie kraters heeft ( met drie meren in verschillende kleuren).

Eindelijk weer eens! maar nu (5 oktober 2014) op Flores, Indonesië

Eindelijk na vier jaar proberen we het weer eens en hebben we de moed om een stukje te gaan schrijven. En wat voor een. Niet zomaar iets, iets speciaals.
In de tijd van het juffertje wees ons vinge op de landkaart al eens naar het eiland Flores. Een van de kleine Sunda eilanden in de Indonesië gordel van eilanden. Het vierde eiland na Bali. Langwerpig gevormd met op het smalste punt 25 kilometer, lang 670 kilometer en totale grootte van 14300 vierkante kilometer. Dat is 1/3 van Nederland .

Vroeger noemde de plaatselijke bevolking dit eiland Kaap der bloemen wat de Portugezen later omdoopte naar de naam Flores. Met 1,5 miljoen inwoners een relatief dunbevolkt eiland met nog maar weinig toerisme.

Niet alleen vanwege de naam trok dit eiland ons. ( bloemen blijven ons achtervolgen) Al heel vroeg in onze relatie zijn we op Flores gewezen door Bren d'r oud tante, tante Lies. Zij sponsorde een Nederlandse stichting genaamd Ruping welke projecten op Flores heeft met weeskinderen. Weeshuizen (5), schooltjes en ziekenhuizen. En nu na haar dood, alweer 5 jaar geleden zijn wij wel benieuwd om te zien wat er met haar geld (erfenis) gebeurt is. Dus ticket boeken en op naar Flores. Nou dat was nog een hele onderneming.
Allereerst richting Singapore , vanwaar we vlogen richting Bali, Den Passar. Na een korte nacht in een wel heerlijk hotel (Harris, aanrader net naast de luchthaven) vervolgde we onze weg richting Flores.

Opgewacht door Marthon en zijn vrouw Mieke die vanwege mamma Belgie, ( een Belgische non die hier 40 jaar geleden begon) voortreffelijk Nederlands spreken. Marthon en Mieke werken beide voor de stichting. Mieke is als klein meisje door mama Belgie geadopteerd. Als wees weet zij precies hoe de kinderen die in de tehuizen zitten zich voelen, wat het makkelijker maakt ze te helpen.

Marthon gaat ons in de komende dagen als gids begeleiden. Een heel schema ligt er klaar om alles hier in de omgeving van Maumere te laten zien. Maar eerst even twee dagen bijkomen in dit geweldige resort. Het Sea World Beach Resort ziet er echt prachtig uit. Geweldige kamer, heerlijke keuken en ook, jawel een duikschool voor de deur. Dus een duikje  wagen we hier ook nog wel even. Al is het alleen maar om te gaan kijken wat voor moois er hier onderwater te vinden is....

Kortom , het bloggen gaat weer beginnen. Blijf op de hoogte en bekijk zo nu en dan onze verhalen van de avonturen die we hier op Maumere, Komodo en Bali hopen te gaan beleven...

Ps: foto' s volgen.......

Feestje..

Hehehe. Eindelijk weer eens een berichtje vann die lui uit Utrecht.
Heeft even geduurd maar we zijn ook heel druk geweest.
Namelijk met het voorbereiden van het feestje voor Ma van Bueren....en ook een beetje Pa van Bueren.
Ma word namelijk maandag a.s. 60 jaar jong. En om dat te vieren hadden Bren Ivo en ik een klein feestje op het program. Is toch weer een hele mijlpaal. En voor Pa nog beter. Die hoopt in november 65 te worden...
Maar gezien het feit dat pa en moe graag nog een paar maandjes naar de zon willen, hebben wij besloten om het feestje van Ma maar te combineren met die van Pa....
Vandaar het feestje 60 - 65.....



Dikke voorpret
En een makkie voor ons. We vieren het gewoon op de camping in De Krim. Geen zooi in huis en als het lekker weer is kunnen we ook nog buiten zitten...
De dag begon in ieder geval zonnig.
Op tijd naar pa en ma omdat we toch nog het een en ander wilde versieren...En natuurlijk een bakkie gezellig met elkaar voordat de keet vol gaat lopen..
Vanaf 15.00 uur is een ieder welkom...
Gelukkig konden we van de stal van de boer gebruik maken. Want al in het begin van de middag kwam de regen met bakken tegelijk uit de lucht vallen...
Hadden wij effe mazzel met deze ruimte...
Tafels gedekt, glazen klaar en de bbq opgestookt.....

Spekkies voor de kleintjes en sommige grote "kleintjes"

Een "stal" vol met bekenden van pa en ma.....
Veel gelachen en gepraat, de middag is al weer om voordat we er erg in hebben..
Gelukkig (!) waren er nog bekenden op vakantie en verhinderd om langs te komen...
We hadden toch al voor 35 mensen te eten in huis gehaald....waarvan er toch zo'n 30 langs zijn gekomen..
Al met al een geslaagd feestje....
De "ouwe lui" mogen op een leuke en gezellige dag terug kijken..

Versierde voortent, nog zonder de regendruppels...
Wij vonden het in ieder geval gezellig en bedanken de gasten dan ook bij deze voor hun komst.
De Krim (Coevorden) ligt toch ook niet naast de deur....tenminste verder dan Zwolle, hahahaha....
Voorlopig hebben niets meer te vieren....In ieder geval niet qua verjaardagen....
Nu gewoon weer verder met de gang van alledag....
Al weer vier maanden in Nederland....lijjkt een eeuwigheid...!

Het mosselfestijn

En dan was het eindelijk dan toch zo ver.
Na 20 maanden te hebben rond gezworven en eindelijk weer in Nederland te zijn moesten we onze traditie met de familie Poort weer verder zetten.
Het mossel eten bij Henriette en Paul Poort.
De ouders van onze grote vriend Reinier.
Al een aantal jaar zijn we daar van de partij zodra de nieuwe mosseltijd is aangebroken.
Henriette doet dan haar best om een kleine 6 kilo  mosselen voor ons vijven klaar te maken.
Met brood, verse friet en salade's, lekker wijntje (van Paul) en natuurlijk veel knoflooksaus.
Dit jaar was Kate, de vriendin van Reinier ook van de partij.
Maar Kate lust geen mosselen, dus voor haar maar een klein stukje zalm (zo'n 250 gram, waar ze de hele avond wel zoet mee was).



De hele familie aan de tafel.....gezellig...
En zoals ook de voorgaande jaren was het erg gezellig en de mosselen fantatisch.
Die gaan er altijd wel in.
Dus Henriette en Arie (euh....Paul) heel erg bedankt voor deze heerlijke avond.
Die moesten we gauw nog maar eens over doen... we komen weekenden te kort denk ik.
Maar goed. Het is heerlijk om naast de zondag ook de zaterdag vrij te hebben.
Dat hebben we eigenlijk al die jaren gemist en nu kan ik eigenlijk al niet meer zonder.
Zo ook de afgelopen zaterdag toen we onze vrienden Ruud en Paula bij ons te gast hadden,.
Nu was het onze beurt om voor deze twee smulpapen wat lekkers te maken en ik geloof dat dit ook wederom weer geslaagd was. De hele zaterdag middag achter het fornuis. Wat vroeger eigenlijk dan maar alleen op de zondag kon. Geen mosselen maar wel een lekker visje met een geweldig toetje, al zeg ik het zelf.
Echter de terugreis van Paula en Ruud verliep niet zo lekker.
Als je Utrecht namelijk niet kent, ben je afhankelijk van een Stom Stom.....en die weten nou eenmaal  niet de tijdelijke wegafsluitingen. Dus zo begreep ik vanochtend van het mailtje van Paula dat deze twee de halve regio Utrecht gezien hebben.  En dat in die heftige buien die we afgelopen zaterdagavond hadden. Maar goed. Het is ze gelukt. Ze zijn veilig thuisgekomen. Lieverds, voor de volgende keer zullen we een route voor jullie uitstippelen.....
En binnenkort een etentje bij een andere vriendin van ons.... Maar dat babbeltje bewaren we weer voor later....
Nu maar weer eenn weekje aan de bak in de bloemen en in de bankhal....
Was het maar weer weekend....toch?!!!!