Kerst in Australie 2009

Voor alle lieve mensen die we vergeten zijn of waar we geen email adres van hebben....
bij deze onze Kerstgroeten..


MERRY CHRISTMAS AND A GREAT 2010

Vanuit een zonnig Australie, de groeten en een dikke zoen.
Brenda en Marco .

Forster

Na een geweldige zonsondergang op Brettie's reserve, een heerlijke nacht en een verfrissende wasbeurt in de rivier achter onze camper, vervolgen wij onze weg.
Op naar Tuncurry en Forster. Twee plaatsjes aan de kust (twin towns- tweeling stadjes) en gescheiden door het Wallis lake.
Een zoutwatermeer met een breedte van 9 km. en 25 km lang die vooral gebruikt wordt voor het kweken van oesters.. en die je zo vanuit het water op je bord kunt krijgen...


De zonsondergang op het Brettie's reserve, geweldig !!
.
Beide plaatsen hebben hun winkelgebied en bieden ook beide hetzelfde op toeristen gebied.
Ze proberen je mee te lokken op een van de Wales and Dolphin cruises.... Maar de walvissen zijn allang weer vertrokken en de dolfoijnen waarbij je "zeggen ze" met ze kunt zwemmen...
Wat verder zoekende naar informatie, blijkt dat ook wel te kunnen maar er is echter geeeeeen garantie....
Jammer hoor..... Met de boot mee voor 45 $ om te kijken en als je er mee wilt zwemmen wordt dat 70 $..... leuk...
Hoelang dat is kunnen ze je niet vertellen en garantie is er niet dus we passen deze keer...

De "brug" tussen Tuncurry en Forster....

.

We kunnen wel mooie wandelingen maken langs de stranden en verbazen ons over de hoeveelheid Pelicanen die we daar zien... En dat we heel dicht bij kunnen komen voor een fotootje..

Een bezoekje aan de kapper is ook geen overbodige luxe dus gaan we met zijn twee onder het mes....euh schaar en tondeuse... Een nette kapsalon en onze kapsels zitten niet onaardig.... Maar zoals Eduard Blok het doet in het aloude Zeist, zo'n kapper zijn we hier in Australie nog niet tegen gekomen...Jammer hoor... Ed.......je zou hier goed geld kunnen verdienen..

En over geld gesproken... De campings worden nu ook al wat duurder en dat gaat alleen nog maar erger worden.. Vanwege de schoolvakantie... Hier met kerst is dat gedurende 6 a 7 weken het geval. Dus tot eind januari zijn de prijzen van de staanplaatsen minstens de helft tot 2 keer zo veel als normaal...

Wij dachten dat, dat soort praktijken alleen in Nederland plaatsvonden maar die criminelen zitten ook hier hoor...Maar daar vinden we ook wel weer wat op..

Net buiten de foto zit er iemand Fish en Chips te eten.... en maar hopen dat er wat over blijft....!

.

En na een lekkere maaltijd en wat vlieguren even uitblazen op een meerpaal....

.

Twee mooi plaatsen zo langs de kust... het duiken slaan we hier over want daarvoor gaan we naar Port Stephens bij het plaatsje Nelson Bay. Maar dat is voor later..

Eerst gaan we de "Great Lakes" bekijken... een groot aantal meren die paralel aan de kust liggen tussen Forster en Hawks Nest/ Tea Garden....

Moet een prachtige natuur zijn met heel veel National Parken....Dus de wandelschoenen maar weer aan........

De Waterfallway

De watervalweg..... om toch maar weer de zee onze rug toe te keren gaan we via de watervalweg het binnenland in. Zoals de naam al doet vermoeden moeten we zeker langs wat Natuur Parken komen en natuurlijk watervallen. Het eerste stadje wat we tegen komen is Bellingen. Erg alternatief maar heel knus, de mensen zijn er allervriendelijkst maar leven wel 20 jaar terug in tijd. We twijfelen maar rijden toch maar door. We vervolgen onze weg naar Dorrigo. De weg word steeds bochtiger en we gaan maar hoger en hoger... Kan ook niet anders als je watervallen wilt zien natuurlijk!


De wateval bij Dorrigo

Maar aangekomen in Dorrigo is het er ook nog eens mistig en grauw, donker en koud....dat is niet wat we ons voor hadden gesteld. We bezoeken een waterval net buiten het dorpen gaan dan maar gauw opzoek naar een slaapplaats. Het is de allereerste keer dat we binnen moeten eten en koken. Alles is nat en vochtig....dus besluiten we maar om lekker vroeg ons bed in te duiken en er vanuit te gaan dat het morgen weer beter weer is!!!!

Ebor falls

Het is nog wat mistig als we de volgende dag opstaan maar de zon probeert er al door heen te prikken dus dat gaat wel weer goedkomen.Het word dus weer tijd voor een mooie wandeltocht in het Dorrigo Nationaal park met natuurlijk watervallen.

We starten bij de skywalk, dat is een must volgens alle boeken. Nou ja het is een mooi uitzicht over de vallei maar zoveel ophef had ook weer niet gehoeven. Oke je kunt er ook komen met een rolstoel, dat is niet op elk uitzicht mogelijk!!!!

De SKYWALK............

De route door weer een Nationaal park met speciaal een korte birdwalk tour. Leuk, maar dan moet iedereen wel z'n kop houden anders zie je nog geen vogels.......! Gelukkig is het op de langere vervolg route een stuk rustiger en kunnen we heerlijk genieten van weer een ander subtropisch bos. En de vogels!!!!!

Doordat dit bos zo hoog ligt en erg vochtig is, zie je weer hele andere soorten bomen en is de omgeving weer geheel verschillend. Veel meer mossen en varens.

Je hoort de waterval al van verre. Een mooie beloning na weer een flink uur doorgestapt te hebben. Nu de terugweg nog...Deze waterval lag lager in het Nationaal park weggestopt en dus moeten we op de terugweg de hele weg terug klimmen. Vals plat want we hadden niet in de gaten op de heenweg dat we zoveel hebben afgedaald. Maar we trakteren ons zelf bij terugkomst op een heerlijke cappucino en een lekker hot chocolat.....

Via de Ebor falls rijden we door naar Armidale. De Studentenstad van het binnenland. Aangezien we deze tijd al heel lang achter ons hebben gelaten en er verders niets te doen is rijden we na een overnachting maar weer gauw door. Met weer een paar kilometers in de benen vervolgen wij onze weg via de Thunderboltway naar Tuncurry en Forster.

South Solitairy

In Wooli aangekomen gelijk op pad naar de enige duikschool die dit gat rijk is...


Blijkt deze man ook zijn boot aan vissers te verhuren en is er de komende drie dagen niemand die gaat duiken op North Solitairy... Nou ja, we zien wel...


we hebben immers een prachtig mooie camping ondenkt waar je voor nog geen scheet en drie knikkers kan staan... Dus we blijven daar om bij te komen en onze was te doen.... Verders is er niets te doen.. We hebben zelfs geen contact met de telefoon en computer.......wat een rust...(no hard feelings hoor).....





Na de drie dagen dan maar toch weer verder op pad.. Op naar Coffs Harbour...


Een redelijk grote plaats, waar van alles te doen is... Dat gaan we uitzoeken..


Een mooie plaats aan het strand (waar het ook goed kan waaien , blijkt later)...


Op naar een duikschool... En gevonden hoor.. Yetty Dive staat garant voor mooie duiken op het rif van South Solitairy...


Doen maar dan he?











Fototje van de haven ingang vanaf het "Mottonbird island"....


.


De volgende ochtend vroeg de wekker om te gaan duiken. Om half acht verwacht in de winkel en een half uur later al in de haven waar een kleine boot op ons ligt te wachten... Groot genoeg voor de 12 duikers die meegaan.....


Een redelijk rustige zee, goeie rit naar het eiland....


Daar aangekomen krijgen we een kleine briefing over de stek waar we gaan duiken...


Er is al wel redelijk wat diening en er zijn er al wat bij die er misselijk uit gaan zien, inclusief mijzelf....Bren daar in tegen heeft vastere zeebenen.....(van wie ze het heeft ????)


Gauw het water in om maar op zoek te gaan naar de nurse sharks (verpleegstershaaien --> ongevaarlijk voor de mens)... na nog geen 3 minuten komen we er al een tegen. Deze zwemt ons sierlijk voorbij, gevolgt door nummer twee en niet veel later door een nummer drie..


Het barst hier van de schorpioenvissen, wat kleiner gekleurd visspul...Genoeg om naar te kijken..





De haven (links) wederom vanaf Mottonbrid Island, mooie blauwe zee......


.


Niet gauw daarna komen we iets tegen wat we samen nog nooit gezien hebben.....


Een Wobbegong shark..... Ook een haaien soort die wederom geen gevaar voor ons op levert, maaaaar wel heel mooi is om te zien... Deze jongen was zo'n 5 meters lang...


Kort daarop nog een en later nog een..... Het barst hier van die dingen... Van groot tot klein... nou weten we in ieder geval hoe die dingen er in het echt ook uit zien... erg gaaf om mee te maken...


Voor de lol ook nog even een groene schildpad op de foto, het kan niet op...




Na de eerste duik komen we aan boord en ik voel me niet al te prettig en niet veel later gaat ook mijn hele ontbijt naar de haaien.... Nou dat moet dan maar.... gelukkig ben ik niet de enige.... Er zijn er 4 aan boord die last hebben van de deining en de golven...


Na een oppervlakte interval van een uur gaan we de tweede duik maken... Wederom veel haaienspul en naaktslakjes... Maar ook nog een "beerkreeft". Een"grote pissebed" vormige kreeft.. Heel leuk en heel erg snel in het water.. Maaar wel een fototje kunnen nemen.....

De Beerkreeft, al eens in Maleisie op een visfarm op de arm gehad, in Boniare gezien en nu hier in Australie.... leuk hoor...

De Wobbegong haai. Erg platte kop, brede bek en een mooi getekent lijf met lange staart..

.

Na de tweede duik ging de reis weer terug naar de haven...Een paar mooie dolfijnen duiken langs de boot mee richting de haven.... geweldig !!!!! En gelukkig weer vaste grond onder de voeten... Leuke ervaring en twee leuke duiken gemaakt....

De volgende dag hebben we het Mottonbird eiland beklommen.... Een eiland waar nu eigenlijk de motton bird zou moeten nestelen... maar wij zien ze niet... Ze zijn overdag op jacht en komen s'avonds weer terug naar het nest... allemaal holen onder het gras waar de vogels hun nesten hebben. Nog geen jongen, die zijn er rond januari.....

Toch nog maar even de Botanical garden van deze plaats bekeken...

Erg mooi, vooral de rozentuin en het Afrikaanse gedeelte, maar kan niet tippen aan die van Cairns.... Geeft niet, het wandelen was de moeite wel waard....

Morgen willen we nog de vlindertuin bezoeken en gaan we verder met onze reis langs de kust waarna het binnenland weer lonkt.... (volgens de kaart van Harry)....we wachten af...

De kop van de Wobbegong wat dichter bij genomen, prachtig die "draden" voor op zijn bek....

.

Een mooie plaats dat Coffs Harbour......mooi strand en leuke winkels.....Mooie natuur en allemaal op loopafstand...Weer 4 heerlijke dagen gehad met zon , wat regen en heel veel wind. Maar die wind moet er ook wel zijn want anders is het echt erg warm overdag....En voor de surfers natuurlijk, geen wind geen golven...
De weg volgt richting Dorrigo en Armidale......... De Waterfall way!

Lismore de Koala's

Van Lennox Head naar Lismore is maar een klein stukje, ongeveer anderhalf uur rijden. Maar we gaan met een speciale bedoeling. We hebben gelezen dat er in Lismore een Koala-opvang is!!!

Daar moeten we het fijne van weten. We hebben nog steeds geen koala's in het wild gezien, daar moeten we toch verandering in brengen. Ook Harry had ons 10 kangaroes en een koala beloofd maar helaas is dit niet gelukt!!!





Onze blinde koala in de opvang!!!



Even langs het informatiecentrum, deze weten ons precies te vertellen waar het zit en dat er om 10,00 uur en 14.00 uur een rondleiding is. Wij gaan voor de rondleiding van 14.00 uur. Natuurlijk zijn we te vroeg, maar ja we staan dan ook te popellen om naar binnen te gaan.

Aangezien er een zieke koala is binnen gebracht worden we vriendelijk verzocht om buiten te wachten tot ze klaar zijn. Echt commercieel zijn ze niet!!!Er word ons nog wel even meegegeven dat er koala's in de bomen moeten zitten voor het terrein van de opvang. Wij op onderzoek uit en ja we vinden er alletwee 1.Wat een mooie lieve knuffelbeesten zijn het toch. En dan eindelijk mogen we naar binnen om de opvang te bekijken.

Marco in gesprek met een vrijwilliger, die ons alles uitlegt.

Het is er niet groot , het draait geheel op vrijwilligers. Er worden koala's binnen gebracht uit de gehele omgeving die gewond zijn geraakt of wees zijn geworden.Deze mensen verrichten echt goed werk!!!! Er zitten niet heel veel koala's in de opvang, goed zou je denken, maar zo werkt het niet. Ze mogen de koala's namelijk niet lang onder hun hoede hebben. Zo gauw een koala is aangesterkt word hij weer uitgezet in zijn eigen territorium. Als je een koala ergens anders zou uitzetten krijgen ze stress en overleven ze het vaak niet.

Om nog even een fabeltje uit de lucht te halen. Koala's zitten niet altijd in eucalyptusbomen.

Er zijn bepaalde eucalyptussoorten (4 tot 5)die ze eten en daarom zie je ze vaak daar zitten maar ze kunnen ook gerust in andere bomen vertoeven om te rusten. Aangezien ze alleen maar eucalyptusblad eten, waar weinig aan voedsel en energie in zit zijn ze dus ook niet erg actief. Ze slapen/relaxen bijna 20 van de 24 uur.

Een koala word geboren als een kleine, haarloze rose boon. Ze wegen dan ongeveer een gram.De koala verblijft 5 tot 7 maanden in de buidel van de moeder waar ze moedermelk krijgt. Wanneer het oud genoeg is zal ze uit de bundel komen en gedragen worden op de buik. Hier word het nu geleerd welke eucalyptusbladeren ze kan eten. Na 36 weken word ze te groot en verschuift ze naar de rug. Hier zal ze nog een paar weken zitten maar daarna zal ze toch echt voor zichzelf moeten zorgen. Koala's kunnen ongeveer 18 tot 20 jaar oud worden in het wild. Nu we alles van de koala's weten geven ze ons nog een tip mee... In het Tucki Tucki Nature park moeten ze zitten....!!!????Dat is ongeveer een half uur rijden dus dat wagen we er nog op.

Wat een schatje he!!!!!

Het ligt vlak langs een drukke weg en we vragen het ons dan ook echt af of we ze hier wel zullen spotten. Maar met goede moed trekken we onze wandelschoenen aan. Op onze slippers hadden we het ook afgekund want het is niet erg groot. Na een halfuur nog geen koala. We zijn alweer bijna bij de auto terug als we er toch 1 spotten in een hoge boom.Dat word niets op een foto, ze zullen ons nog niet geloven.......

Maar Marco draait zich om en staat bijna oog in oog met een koala. Ja deze kunnen we vastleggen. Toch wel gaaf, we hebben ze nu toch ook echt in het wild gespot!!!!!!

We kunnen weer verder na ons Koala avontuur. Via MacLean een echt oud Schotsstadje gaan we door naar Iluka en Yamba. Wederom echt ouwe lullen dorpen, wel heerlijk aan het strand maar verders niets te doen.Verder naar Grafton waar we nog maar eens een informatie opzoeken. We willen toch eigenlijk nog een duikje maken in het Solitary Island marine park. Na wat navraag zouden we het moeten kunnen doen in Wooli. Tjee wat ligt dit dorp afgelegen. Er gaat maar 1 weg heen en we komen niet 1 auto tegen. 40 Minuten zonder ook maar iets van leven om ons heen.Wat moet dat worden?????

Op naar Mount Warning

Het afscheid nemen was moeilijk maar we rijden weer, nu richting Nerang. Onze eerste stop moet worden Springbrook National park. De route ernaar toe is al fantastisch, alleen maar bergen en groen. Heerlijk rustig op de weg, je rijdt door allerlei kleine dorpjes, niet groter dan een straat met 5 huizen, een kerk en een pub, heel knus. Het Springbrook national park is veel groter dan we verwacht hadden, eerst maar naar de Twinfalls. Daar heerlijk geluncht met een fantastisch uitzicht. Op naar de" best of all lookout". Fantastisch je kijkt over de gehele vallei. Weer door naar de Nature Bridge. Die moeten we gezien hebben van Harry. Er is zelfs een boardwalk. We moeten een heel eind naar beneden, wat we zo meteen natuurlijk ook weer omhoog moeten maar het is zeker de moeite waard.


The Natural Bridge

Op naar Murwillumbah (ja ja spreek dat maar eens uit!!) voor een overnachting en morgen de beklimming van de Mount Warning!!! Het stadje Murwillumbah zelf heeft een mooie oude dorpskern, erg gezellig. Na een heerlijke nacht is het de volgende ochtend vroeg dag voor ons. Half zes maken we ons klaar voor de beklimming van de Mount Warning. (We zijn alleen even vergeten dat we de eerste staatsgrens gehad hebben gisteren, we zitten nu in New South Wales en we hadden de klok een uur moeten verzetten.) Nou ja dan maar om half zeven beginnen.
Het eerste stuk van de beklimming loopt heerlijk, en het is nog heerlijk koel, erg goed om te doen. Na een uur komen we erachter dat we pas op de helft zitten en dat we pas 2,2 km hebben gedaan. Het word allemaal wat steiler en minder begaanbaar, maar nu willen we toch ook wel op naar de top.Er komt ons een hele groep tegemoet die al veel eerder zijn vertrokken om de zonsopkomst te zien vanaf de Mount Warning. Tja het is maar wat je leuk vind....Wij gaan stug door. Het Tropisch regenwoud gaat over in Subtropisch regenwoud. We komen steeds hoger dus veel vochtiger, waardoor er andere vegetatie is, minder boomsoorten maar meer varens. Het allerlaatste stuk van de beklimming bestaat alleen nog maar uit rotsblokken en keien. Het word vanaf hier klauteren met handen en voeten om boven te komen. Ze hebben zelfs kettingen neergehangen, zodat je je omhoog kunt trekken. Niet nadenken we willen tenslotte de top bereiken. En het is ons gelukt!!!!!Eenmaal boven hangt de top nog helemaal in de wolken, maar we voelen de zon al prikken.

De Australien beench

De top van de Mount Warning

We nuttigen ons ontbijt en langzaam aan breekt alles open , de warmte van de zon doet alles goed komen. ( Sneu voor de mensen die zo voeg waren opgestaan maar die hebben niets kunnen zien.) Na een halfuur is het uitzicht adembenemend mooi!!!! Het is bijna niet vast te leggen op een foto, maar we hebben het geprobeerd!!! De Top van de Mount Warning is 1157 mt hoog, vroeger was deze vulkaan twee keer zo hoog maar door erosie is hij nu nog maar 1157 mt hoog.

De wandeling is in totaal 8,8 km lang en je doet er zeker 4 uur over op en neer. Het is een hele mooie ervaring maar nu de terugweg nog.Ik weet niet wat ik prettiger vind naar boven of naar beneden? Het is wederom een beproeving, alleen al over de bovenste 200-300 mt afdalen doe je bijna een half uur. Maar iedere keer worden we weer beloond met een nieuw fantastisch uitzicht. Ook over de afdaling doen we twee uur en pijn in onze kuiten en bovenbenen is onze beloning voor de volgende twee dagen.

Het bovenste deel van de afdaling, kom maar op als je durft!!!!!

Weer een beloning!!!!!

Maar weer een overwinning en zeker een geluksmoment!!!! We hebben er weer 8,8 km klauteren opzitten.

Op naar de lunch in Murwillumbah, heerlijk aan de rivier, verse broodjes met zalm. Wat hebben we het toch slecht. 's Middags toch maar weer doorgereden via Brunswick Heads naar Bayron Bay. Het meest Oostelijk gelegen stadje van Australie. Als we daar aankomen is het er een chaos van jewellste, allemaal "scoolies". Oftewel scholieren die vieren dat hun examenjaar voorbij is.

Ja een hele week feesten, zuipen en al dat soort ongein!!!! Het stadje ziet er heerlijk relaxt uit maar hier blijven we niet. Jammer want ik had me een paar dagen op Bayron Bay verheugd. Maar goed je kan niet alles hebben!!! We rijden maar gauw door naar Lennox Head. Hier is het gelukkig een stuk rustiger. We treffen hier een camping met een heerlijk warm bubbelbad, goed voor onze vermoeide benen. Dus daar gaan we maar eens heerlijk van genieten....Lismore word onze volgende bestemming.

Ormeau.....

Ormeau.



De plaats waar de "oud oom en tante" van Bren vandaan komen. Zij zijn ook een beetje de aanstichters van de Australiereis. Al meerdere malen in onze bloemenwinkel langs geweest en maar roepen dat we naar Australie moesten komen......Nou hier zijn we dan.

Vanaf Brisbane is het maar een half uurtje tot 45 minuten rijden.

Van tevoren telefonisch afgesproken om ze die komende maandag op te zoeken. Geheel "Blanco" gingen we Harry en Anja opzoeken. Gewapend met een mooie pot met een gele Orchidee (tja een bloemist kan niet zonder een bloemetje aankomen) op de koffie.

Een hele hartelijke ontvangst. Niet alleen koffie maar ook gelijk gebak en de vraag hoelang we bij ze wilde blijven. Tja......daar hadden we eigenlijk niet over nagedacht omdat we ook niet wisten hoe het zou gaan.

Een slaapkamer was al gauw gevuld met twee bedden en onze logierpartij kon beginnen.

Diezelfde middag nog een kleine toer in de omgeving gemaakt en ook gelijk een van de dochters van Harry en Anja ontmoet. De oudste dochter Miriam (getrouwd met Steve) en haar zoontje Lochlan......

Met de familie praten we in het engels maar met Harry en Anja kunnen we ook makkelijk in het Nederlands praten..... Verrassend omdat het toch wel 50 jaar geleden is dat deze mensen naar Australie geemigreerd zijn... En vooral hij is zo gek als een deur.. Geweldig..!





Ome Harry wil ons 10 kangaroo's en een Koala laten zien.... Met die 10 kangaroo's zit het wel goed, nou alleen die Koala nog........

.



S'morgens vroeg uit de veren want dan is het nog niet zo warm om wat te ondernemen. Daar hebben ze hier wel van geleerd. Begin de dag met wat baantjes in het zwembad en doe je ding tot een uur of 11... want dan wordt het al aardig warm....tot een uur of 3 in de middag....

Weer een toertje in de wijde omgeving en daarna Fish en Chips (erg lekker) aan de haven van het " Surfers Paradise". Erg leuk om te zien daar, de surfers en de sjeike winkels aan de boulevard..



De volgende dag worden we getrakteerd op een boottocht. Harry laat ons met Anja een tocht zien langs North en South Stradbrook Island... roggen in het ondiepe en we maken gelijk kennis met de passie (hobby) van beide, namelijk het vogelspotten....

We leren al gauw wat namen van kleine maar ook grote vogels die in de lucht hangen. erg gaaf om vooral de grote vogels te zien, van Pelikaan tot aan Wishling kite's en Ijsvogeltjes...

Ook nog even gesnorkeld en heel erg veel van de zon genoten.... Een geweldige dag op het water....

Met ome Harry een route uitstippelen (hij weet zoveel) richting Sydney en verder naar Melbourne........veel binnen door en weinig op de snelweg,,,,,alles zien....tijd zat.!

.

Harry en Anja hebben al heel van van dit continent gezien en kunnen ons dan ook veel vertellen over Australie. Zelf hebben ze al veel gekampeerd en leggen ons dan ook de leukste routes voor op de kaart... alles wordt uitgestippeld en ingekleurd om maar zoveel mogelijk te zien onderweg.. Ook voor later als onze ouders meereizen..... Er ontgaat ons niets.....

De dagen vliegen voorbij... op visite bij hun jongste dochter Annet die getrouwd is met Chris. Zij hebben 4 dochters. (9 tot 5 jaar) en wonen een stukje verder op een berg... Een steile weg er naar toe. Ook een mooi huis en weer een hartelijke ontvangst... alsof we er al jaren komen. Een leuke rondleiding over het terrein met alle dieren die ze daar hebben en al het fruit wat ze daar zelf verbouwen... En heerlijke dochters, stuk voor stuk, leuke meiden en erg gezellig...

Het restaurant- koffieshop van Mirjam en Steve in het winkelcentrum......

.

Later in de week nog samen met Anja naar de koffieshop van Mirjam en Steve geweest. Voor een heerlijke Cappucino en warme chocomel. Leuke tent en erg gezellig. Moet wel wat van te maken zijn... Nog steeds in de opbouwende fase zo na 1 jaar.

Aan de aankleding en de koffie ligt het in ieder geval niet.

Oma (Anja) werdt ook nog gevraagd iets over Nederland te vertellen in de klas van Lochlan. Nou , dan moesten de 'oom en tante " uit Nederland ook maar mee gaan om wat te vertellen... Daar stonden ze dan voor in de klas....

Samen een verhaaltje in elkaar gezet over Nederland. De kaas, de klompen, molen, vlag met de drie kleuren enz. enz....

Ook nog vragen beantwoorden... Van zowel die kleintjes als de juffrouw zelf... Die was vooral geinteresseerd in haring met uitjes......

Voor de klas, met foto's en boeken van Ome Harry. Vlag en klompen.....

'

Een kwartiertje moest genoeg zijn, maar een half uur was zelfs te kort.... Die kleine hummels bleven vragen stellen.. Ze waren in ieder geval goed voorbereid. En wij gelukkig ook.

Nog een dagje naar de markt en nog wat luieren, een weekje is zo voorbij....

Nog even samen op de foto, voor mama thuis.......

.

Wie had dat verwacht. Zo'n weekje. We hebben een hoop gedaan en een hoop gezien.

Erg gezellig, veel gelachen en heel veel met elkaar gesproken over vroeger ( het emigreren) en over nu..... Veranderingen ook in Australie. Te veel om op te noemen...

En dan komt er een tijd om afscheid te nemen... En dat valt heel zwaar... Zeker van deze twee mensen.... Harry en Anja die ons zoveel kunnen vertellen en laten zien, ervaringen enz. enz....

Meer nog als een vader en moeder naar ons overkomen dan als "oud oom en tante"..

Lieverds, heel erg bedankt voor deze geweldige week !!!!!... We hebben erg met jullie gelachen en het heel gezellig gehad... jammer maar we moeten verder, ook al hadden we langer willen en mogen blijven... we komen echt nog wel een keertje bij julllie terug.......Dikke zoenen van ons, we houden van jullie..... Groeten aan allemaal......we houden contact...

Nu op naar het volgende avontuur. We pakken de kaart van Harry en gaan op pad... Op naar het Springwood national parc en Mount Warning.... maak je borst maar nat...